Ας χτιστεί το Mall στην Εκάλη!

Ως ιστοσαλονίστ και καλλιτέχνης θεωρώ πάρα πολύ sick το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης που ακούει στο όνομα Mall. Θεωρώ επίσης ότι το εν λόγω τσιμεντομπαρόκ κατασκεύασμα θα ήταν πραγματικά "sic" αν ο κύριος Λάτσης το έχτιζε στους χώρους του Εκάλη Club -οι οποίοι γειτνιάζουν τόσο με τις πολυτελείς κατοικίες της οικογένειας του όσο και με έτερο οικοδόμημα UFO που δίνει έναν τόνο αρχιτεκτονικής παράνοιας στη συγκεκριμένη γειτονιά. Δυστυχώς για μας η Lamda Development επέλεξε το Μαρούσι με τον τότε δήμαρχό της κ. Τζανίκο να δίνει γη και ύδωρ στις κατασκευαστικές με τα γνωστά αποτελέσματα. Διότι είναι πάρα πολύ sick να τσιμεντώνεις ένα από τα ωραιότερα προάστια της Αθήνας, να το γεμίζεις γυάλινα κλιματιζόμενα τερατουργήματα που αλλάζουν το μικροκλίμα της περιοχής δημιουργώντας μέσα και έξω ασφυκτικές συνθήκες και αυτό να το αποκαλείς "ανάπτυξη". Πρόσφατα ο κ. Τζανίκος καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκιση για τις ψυχωφελείς πρωτοβουλίες του που αφορούσαν το Mall. Φυσικά τα ανεξάρτητα ΜΜΕ, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έκαναν τουμπεκί την καταδίκη. Βλέπετε είναι πολλά τα λεφτά Αρη και δεν λέει να χαθούν τα διαφημιστικά πακέτα της Eurobank.
Για περισσότερα πατήστε εδώ και στη Γαλέρα που έβγαλε το θέμα.

Στο πνεύμα της ημέρας

Ιδού η τρανή απόδειξη ότι οι μπύρες και το καράτε σκοτώνουν τον έρωτα.


Μια ωραιότατη ανάλυση για το αστείον της σημερινής μέρας θα διαβάσετε στον αγαπητότατο apos

Τα λάθη πληρώνονται

Πάρα πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό η ιστοσαλονίστ - καρναβαλίστ σκέφτεται ότι αυτή η χώρα που ζούμε δεν έχει καθόλου ντιζάιν. Φτάνει να κοιτάξει κανείς πώς οδηγούμε, τι σπίτια - τούρτες χτίζουμε, ποιους μετρ ψηφίζουμε, τι σαχλαμπούχλες βλέπουμε στην τηλεόραση, πώς διασκεδάζουμε στις σκυλαδερί - γαβγαδερί και τι κάνουμε τα ωραία μας σκουπίδια, για να καταλάβει ότι η μόνη λύση για να γλυτώσει από αυτό το Μπαχαλιστάν είναι η απαγωγή από εξωγήινους. Πάρα πολύ συχνά επίσης η ιστοσαλονίστ - καρναβαλίστ σκέφτεται τι βλακεία έκανε προ 20ετίας όταν αντί να μείνει στην εξωτική Ισπανία για σπουδές και ό,τι ήθελε προκύψει επέστρεψε στα πάτρια. Τώρα, ας πούμε, θα μπορούσε να ζει στη Βαρκελώνη και να δουλεύει σε μια σούπερ ντούπερ εταιρεία όπως η Kukuxumusu η οποία πουλάει εξαιρετικά μπλουζάκια με σχέδια σαν κι αυτό:


Και για πείτε μας τώρα, αν γινόταν το μέγα θαύμα και μπορούσατε να την κοπανήσετε από το Μπαχαλιστάν, πού θα θέλατε να ζήσετε;

Η Κιτρινομαυροσκουφίτσα

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε το ιστοσαλόν εμφορείται από κιτρινόμαυρα ποδοσφαιρικά αισθήματα. Μια κακοτυπωμένη φωτό της ομάδας της ΑΕΚ -από φτηνή αθλητική εφημερίδα- κοσμεί τον τοίχο του γραφείου στο σπίτι υπερκαλύπτοντας την τόσο καλόγουστη αφίσα των Zapatistas και καθημερινά ο ένας και μοναδικός (το τονίζω αυτό το ένας) κομβιούτορας του σπιτιού κατεβάζει επί σειρά ωρών όλα τα οπαδικά σάιτ. Φυσικά όλοι γνωρίζουμε τον ηθικό αυτουργό: ο συνήθης καταληψίας του οικογενειακού DSL, o οποίος πλέον έβαλε στόχο να μετατρέψει και το φραντζολίδιο σε οπαδό του Δικεφάλου.
Κι έτσι σήμερα το απόγευμα μπαίνοντας στο δωμάτιο βρήκα τον ευτυχή πατέρα να διηγείται στο βρέφος το παραμύθι "Η Κιτρινομαυροσκουφίτσα και ο Κα-κόκαλης Λύκος".
Είναι σίγουρο ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα: φαντάζομαι από τώρα το ρεβυθάκι στο γηπέδο ντυμένο κι αυτό Κιτρινομαυροσκουφίτσα να τσιρίζει και να μουτζώνει παρέα με τον πατέρα του και με τον φόλα ΑΕΚτζή κουμπάρο μας (θενκς γκοντ, ο επίσης ντεμικός πασταφλωροπαππούς είναι πλέον πολύ μεγάλος για να τρέχει μαζί τους). Όπως καταλαβαίνετε ήδη ως μάνα ζω ένα δράμα!

Τόπο στους καρναβαλίστ!

Ως μάχιμη καρναβαλίστ έχω να δηλώσω ότι είμαι πολύ ευτυχής που άνοιξε και επισήμως το Τριώδιο (διότι ανεπισήμως αυτή η χώρα βρίσκεται σε μόνιμες Απόκριες 365 ημέρες το χρόνο). Και είμαι ευτυχής γιατί επιτέλους, θα γίνει και κανένα πάρτυ της προκοπής και θα ξαναγίνουμε ρόμπες ξεκούμπωτες παρέα με το συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL. Πέρσυ τα καταφέραμε μια χαρά με την πολύ σικ αμφίεση "Γερμανοί τουρίστι": με τις βερμούδες μας μέσα στο καταχείμωνο, τα πέδιλα με τις άσπρες κάλτσες, τις ταλαιπωρημένες σακούλες Lidl και τις τόσο τρέντι μπλούζες με την Ακρόπολη, γίναμε η ψυχή (και ο περίγελος) μιας πλειάδας καρναβαλικών κοινωνικών εκδηλώσεων. Φέτος πάλι που κάνει πάρτυ στην αγορά της Κυψέλης το ξεblogαρισμα στις 22 του μήνα λέμε να ακολουθήσουμε το λαμπρό αισθητικό παράδειγμα των γειτόνων μας από την όμορφη και όμορη FYROM (που παραπέμπει βέβαια και στο όλον στάιλινγκ της τόσο σικάτης επταετίας 1967-1974). Δώστε βάση, παρακαλώ, στα υποδήματα των στρατηλατών και ιδιαιτέρως στη συγκλονιστική σαγιονάρα του μετρ πίσω δεξιά.

Ένα πχοιοτικόν μουσικόν μπρέικ

Υποκλινόμαστε στο εξαιρετικό μουσικόν τεμάχιον που ακολουθεί. Όλα τα λεφτά ο τσαχπίνης κιμπορντίστας. Ρισπέκτ λέμε (άντε να το κάνουμε και ύμνο του ελληνικού κοινοβουλίου)



ΠιΕς: το μουσικόν αυτόν άνθος το αλιεύσαμε στο ιστορετιρέ του φίλτατου freddos

(Τρελή) γιαγιά εν δράσει

Δεν είναι μόνο η ροζ γούνινη συμφορά και ο ορυμαγδός από τα -πάντα ροζ και πάντα ημισυνθετικά- φορμάκια που έχουν φέρει την ιστοσαλονίστ στα πρόθυρα του εγκεφαλικού. Πρόσφατα ένα ακόμα περιστατικό την έκανε να αναφωνήσει με απελπισία "Ω, μον ντιε λε Μπολσεβίκ!". Φανταστείτε λοιπόν μια καλοβαλμένη γηραιά κυρία, τη μητέρα σας, που μεγάλωσε αρκούντως συντηρητικά με γαλλικά, όπερα και πιάνο. Μια κυρία σοβαρή, ευγενική, μετρημένη, αξιοπρεπή, η οποία κρατάει με στοργή το εγγόνι της στην αγκαλιά της και του τραγουδά επί μισή ώρα -σαν ινδικό μάντρα- "Τραλαλά Τραλαλό". Και όταν απορημένοι τη ρωτάτε "τι είναι αυτό που τραγουδάς στο φραντζολάκι;" η αποστομωτική απάντηση είναι "Στέλλα Μπεζαντάκου". Άναυδη μετά από αυτή την κατά μέτωπο επιθεση η τσιφ χαιρ στάιλιστ κατέρρευσε σε μια πολυθρόνα μονολογώντας ότι τελικά είναι πολύ δύσκολο πράγμα να μεγαλώνεις γονείς!

Ε όχι και ροζ γούνα!

Η αλήθεια είναι ότι η ιστοσαλονίστ ουδέποτε υπήρξε σικ: ακόμα και στο μαιευτήριο κυκλοφορούσε με φόρμα γυμναστικής και μπλούζα με το δίδυμο Μπαγκς Μπάνι-Ταζ. Υπέρμαχος του αξεπέραστου λουκ "παρεό - σαγιονάρα" τραβάει απανωτά εγκεφαλικά με τα ροζ ημισυνθετικά και κατάτι κιτς φορμάκια που καταφθάνουν ως δώρα για το φραντζολάκι. Τα χειρότερα όμως ήρθαν με το προχθεσινό πακέτο το οποίο εκτός από το κλασικό ροζ φορμάκι περιλάμβανε επιπλέον και μια ροζ γούνα. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε μια ροζ αυθεντική γούνα από κουνελάκι που προοριζόταν για το βρέφος. Άναυδη η μάνα ρέιβερ παρατηρούσε το στυλιστικό αυτό τεμάχιο προσπαθώντας να καταλάβει πώς ένας εγκέφαλος αντιλαμβάνεται το καθημερινό ντύσιμο ενός μωρού: προφανώς πιστεύει ότι και τα μπεμπέ πρέπει να ντύνονται σαν μικρομέγαλες Πάρις Χίλτον. Φυσικά το επίμαχο αξεσουάρ αλλάχτηκε και στην αφελή ερώτηση της πωλήτριας "μα γιατί δεν το παίρνετε σε μεγαλύτερο νούμερο;" η ιστοσαλονίστ ψύχραιμα απάντησε "Γιατί είμαι χορτοφάγος!!!"
Βουαλά και κάτι ροζ για να μην λέτε ότι είμαστε τελείως ξεκουδουνάμπλ: ο πολυαγαπημένος Ροζ Πάνθηρας!

Δυο μήνες με το φραντζολάκι

Μετά από δύο μήνες συγκατοίκισης με το φραντζολάκι μας, έχω να καταθέσω τρεις κολοσσιαίες διαπιστώσεις:
α) είναι τόσο μα τόσο μα τόσο γλυκούλι
β) είναι τόσο πολύ αστείο
γ) δεν αντέχει με τίποτα τους Sex Pistols
Το ρεβυθάκι είναι απόλυτα εθιστικό! Καθώς σε κοιτάει με αυτά τα γεμάτα απορία ματάκια του το μόνο που θέλεις είναι να το τρελάνεις στις αγκαλιές και τα φιλάκια!
Η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι το φραντζολίδιον πέρδεται ασυστόλως με ένα ύφος τέτοιας ανεπιτήδευτης αθωότητας που προκαλεί τόσο στη μαμά ρέιβερ όσο και στο συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL ακατάσχετα γέλια. Μεγάλη υπόθεση να έχεις ένα μικρό Τσέρνομπιλ στο σπίτι σου!
Τέλος, μην βάλετε ποτέ σε ένα μπεμπέ Sex Pistols! Tις προάλλες που ακούγαμε παρέα την εκπομπή του Τζίμη Πανούση, μετά τα ελληνοπρεπή νταλκαδολαϊκά, ο μετρ πετάει ένα Anarchy in the UK και το βρέφος σπάραξε στο κλάμα. Αυτό πρέπει να γίνει μάθημα στη μητέρα ιστοσαλονίστ που ήθελε να ξεκινήσει τη μουσική παιδεία του ανύποπτου νινί με τα άπαντα των AC DC.



(και ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο: η τσιφ χαιρ στάιλιστ στην εξωτική Φιλοθέη προ 40ετίας)

Ψυχωφελή ανάγνωσματα μέρος γ'

Το Τροχοί και tir υπήρξε το αγαπημένο ανάγνωσμα της χαιρ στάιλιστ όταν τράβαγε κουπί στη γαλέρα του 9-5 και βάλε: τις Παρασκευές που χαλαρώναμε από την καθημερινή κλωτσοπατινάδα χαζεύαμε με το φίλο και συνάδελφο Μήτσο νταλίκες, ρυμούλκες και τριαξονικά. Εκείνος συνεπαρμένος από τις απαστράπτουσες βασίλισσες των χάιγουεις, μας μιλούσε με θέρμη για το όνειρό του να γίνει κάποτε εκδότης του περιοδικού "Σκάκι και Ορθοδοξία". Οι υπόλοιποι πάλι ονειρευόμασταν ότι ανεβαίναμε σε μια Volvo FH16 και την κοπανάγαμε με μουσική υπόκρουση τα Ντισκολαϊκά του Περικλή Περράκη. Και μετά ήρθαν οι Γιαπωνέζοι και τα γκρέμισαν όλα:


Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι οι νταλικολατέρνες, τίγκα στα λαμπάκια και ηλεκτρονικά τζιτζιμπλόνια, τις άρτζι μπούρτζι εικαστικές παρεμβάσεις κι όλη την Άρτα και τα Γιάννενα να αναβοσβήνουν με μουσική υπόκρουση αποτροπιαστικά ντιριντάχτα.
Κι εκεί το όνειρο έσβησε...

Ψυχωφελή αναγνώσματα μέρος β'

Ο Υδραυλικός (& ο εγκαταστάτης - συντηρητής καυστήρων) αποτελεί ένα ακόμα αγαπημένο ανάγνωσμα του ιστοσαλόν. Εκτός από τα θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια των εγκαταστάσεων, η τσιφ χαιρ στάιλιστ διαβάζει με μεγάλο ενδιαφέρον τα άρθρα που αφορούν την εξοικονόμηση ενέργειας, καθότι είναι γνωστός σπάγκος στο θέμα της χρήσης του καλοριφέρ (ανοίγει παρένθεση-τόσο σπάγκος ώστε μαζί με το συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL διαθέτουν μια εξαιρετική συλλογή από μάλλινες φανέλες και θερμοφόρες με τις οποίες ζεσταίνονται τις κρύες νύχτες του χειμώνα).
Και στις σελίδες του Υδραυλικού (& εγκαταστάτη-συντηρητή καυστήρων) ο φιλομαθής αναγνώστης θα βρει χρήσιμες πληροφορίες για πολυστρωματικούς σωλήνες, ηλεκτρικούς λέβητες κεντρικής θέρμανσης, αερολέβητες, καυστήρες μικτής καύσης, διαφορικούς θερμοστάτες και ηλεκτροβάνες, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι κοινωνικές εκδηλώσεις των απανταχού σωματείων της συμπαθούς τάξης των υδραυλικών, όπως κοπές πιτών, χοροί, λαχειοφόροι, συνέδρια κτλ, οι οποίες παρουσιάζονται πάντα με γλαφυρό και ενθουσιώδη τρόπο.
Όσοι λοιπόν από σας έχετε βαρεθεί τις ασύστολες πολιτικολογίες και το ανούσιο λάιφ στάιλ, στις σελίδες του Υδραυλικού (& εγκαταστάτη - συντηρητή καυστήρων), θα ανακαλύψετε μια πραγματική αναγνωστική terra incognita.

Ψυχωφελή αναγνώσματα μέρος α΄

Αν και τυγχάνω μια απλή χαιρ στάιλιστ δεν συμμερίζομαι την ισοπεδωτική άποψη μερικών – μερικών ότι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που συναντά πλέον κανείς στις εφημερίδες και τα περιοδικά είναι το φυλλάδιο προσφορών του Praktiker. Τα γράμματα των αναγνωστών της Εστίας, π.χ., αποτελούν μια πραγματικά απολαυστική αναγνωστική εμπειρία ειδικά όταν συντάσσονται από οργισμένους στρατιωτικούς εν αποστρατεία.
Το ίδιο ισχύει και για τη νέα μου ανακάλυψη, το περιοδικό Τεχνολογία και Συγκόλληση. Στις σελίδες του βρίσκει κανείς ένα θαυμαστό νέο κόσμο ο οποίος αποτελείται από φορητά και σταθερά σκληρόμετρα, κουρμπαδόρους και παντογράφους, συγκολλήσεις βυθισμένου τόξου, κοπές με απότμηση και υδραυλικούς ζουμπάδες ενώ ο φιλομαθής αναγνώστης θα διαβάσει με περισσή προσοχή το άρθρο που πραγματεύεται την απαγωγή των καπναερίων.
Όπως καταλαβαίνετε είμαι κάτι παραπάνω ενθουσιασμένη και στο επόμενο ποστ μου θα σας παρουσιάσω ένα ακόμα κλαδικό περιοδικό το οποίο διαβάζω φανατικά όποτε το πετύχω στα πολυτελή γραφεία του ΑΕΚτζή κομπάδρε μου.

Ο μέγας βιτριολικός

Εδώ στο ιστοσαλόν είμαστε σε γενικές γραμμές καλοί άνθρωποι. Λίγα πράγματα μάς στραβώνουν όπως π.χ. το σπανακόρυζο, οι τζιπάτοι, οι καφέ ταπετσαρίες και οι 300 εθνοπατέρες. Με άγρια χαρά διαβάζουμε τις χολερικές παραπολιτικές στήλες και με ακόμα μεγαλύτερη χαρά λαμπρά κείμενα σαν αυτό γραμμένα από τον εκλεκτό συνάδελφο Vapsomallia: ένας Μέγας Βιτριολικός αφιερωμένος εξαιρετικά σε έναν πολύ εκνευριστικό τύπο που έχει φάει μετωπική με φαράσι.
Σας παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα αυτού του πραγματικά μπρίλιαντ πονήματος που κανονικά θα έπρεπε από δω και μπρός να ρίχνουμε στην κάλπη αντί ψηφοδελτίου.
Οι τσάτρα-πάτρα γνώσεις που απέκτησε ο Πάνος κατά την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση (σπουδές πολιτικού μηχανικού και Νομικής – τι εμπνευσμένος συνδυασμός…), καθώς και η φανερή κλίση του προς τον ακατάσχετο βερμπαλισμό τον οδήγησαν, αναπόφευκτα, στον σεπτό χώρο της δημοσιογραφίας. Ο λογιοτατισμός, η πομπώδης ασημαντολογία και η στραμπουληγμένη γλώσσα που χρησιμοποιούσε (και χρησιμοποιεί) η ελληνική «πολιτική» δημοσιογραφία μίλαγαν στην καρδιά του Πάνου και στο «πολιτικό ρεπορτάζ» ο αδολέσχης βουλευτής βρήκε το λιμάνι του."

Βρείτε τον Έλληνα

Δεν ξέρω αν έχετε κι εσείς το ίδιο χόμπυ με την τσιφ χαιρ στάιλιστ που τρελαίνεται να ανακαλύπτει τον Έλληνα στα κρέντιτς των ταινιών και των σίριαλ. Πάντα ένας συμπατριώτης είναι κρυμμένος κάπου εκεί κοντά, από την εποχή του Κότζακ μέχρι την Τόλμη και Γοητεία. Όπου, ναι, λοιπόν, μέσα στα επεισόδια του ατελείωτου αυτού τηλεοπτικού Μπεν Χουρ ένας ακόμα γκασταρμπάιντερ μεγαλουργεί, όχι σαν μπούμαν ή ασίσταντ τρέχα γύρευε, αλλά ως συμπρωταγωνιστής. Λέιντις εντ τζέντλεμαν, ιδού ο Κονσταντάιν Μαρούλης, ο οποίος εκτός από θεράπων της υποκριτικής, είναι επίσης και ροκ σταρ με επιτυχή θητεία στο American Idol.



Και μιλώντας για ροκ σταρ δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο έτερο αγαπημένο ελληνοαμερικανικό άνθος που ακούει στο όνομα Τommy Lee. Γεννημένος στην Αθήνα από πατέρα αμερικανικό στρατιωτικό και μητέρα ελληνίδα πρώην εστεμμένη των καλλιστείων, ο Τόμμυ εκτός από σύζυγος της Πάμελα αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο εφιάλτη των comme il faut ΑΧΕΠΑΝΣ. Γιατί και το ροκ θέλει τον Έλ του!

Αντίδοτο στη δευτεριάτικη βιοχλαπάτσα

Δυνατά, αγωνιστικά και πχοιοτικά ξεκινάει αυτή η εβδομάδα για το ιστοσαλόν. Κόντρα στο μιζεράμπλ κλίμα των ημερών και τη γενικότερη μιρμιρίαση, η τσιφ χαιρ στάιλιστ βάζει στο πικ απ τα σουξέ του Βάκη Γιαννούλη και σχολιάζει τις τρεις εξαιρετικές κομμώσεις που ακολουθούν.
Ξεκινώντας από τον Αλέκο Αρβανίτη που το Όνομά του είναι αγάπη, αξίζει να σταθούμε στο πολύ σικάτο άφρο λουκ του καλλιτέχνη, αλλά και το θεληματικό μάτσο μουστάκι που παραπέμπει στον σαμπαθικό κιθαρίστα Tony Iommi



Σειρά έχει ο ολ τάιμ κλάσικ αδερφός Χαϊτίδης. Ο λατρεμένος τροβαδούρος λανσάρει ένα επαναστατικό κομμωτικό λουκ που παντρεύει το στυλ των Παπαροκάδων, των Οικολόγων Πράσινων και των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ με μια αντάρτικη τσαχπινιά.



Οι στυλιστικές επιλογές της ημέρες κλείνουν πανηγυρικά με τον Φάνη Πετρά και ένα λουκ που εκπέμπει μια εκλεπτυσμένη μπρουταλιτέ. Χάιλαϊτ του καλλιτέχνη η χρυσή αλυσίδα στο δασύτριχο στήθος και το τρέντι πουκάμισο αγορασμένο κοψοχρονιά από τον Πανταζώνα.

Κελ χοντρομπάλ!

Η διεύθυνσις του ιστοσαλόν δηλώνει βαθύτατα σοκαρισμένη από τη φωτογραφία* του ευτραφούς κυρίου που ακολουθεί.



Θα μου πείτε, ε, και τι έγινε, μερικά κιλάκια παραπάνω έχει ο μετρ, πού είναι το πρόβλημα; Μάλλον το πρόβλημα το έχει η τσιφ χαιρστάιλιστ η οποία βλέπει ότι μεγαλώνει κι αυτή μαζί με ένα νεανικό είδωλο...


Τι ανελέητοι που είναι ώρες-ώρες ο χρόνος και η ζυγαριά... Σοκολατάκια τέρμα από σήμερα!

*η φωτό είναι ευγενές δάνειο από το troktiko

Σντουπ ντόγκι ντογκς

Και για να μην αφήσουμε κανέναν ζωόφιλο παραπονεμένο, σειρά έχουν σήμερα τα πορτραίτα κάποιων πολύ ιδιαίτερων γούφηδων.
(Η έλλειψη έμπνευσης συνεχίζεται, μαζί με τα εξουθενωτικά ξενύχτια που με κάνουν να συμπονώ ακόμα περισσότερο τους κρατούμενους στο Γκουαντάναμο που υφίστανται το βασανιστήριο της στέρησης ύπνου.)
Ας βάλουμε λοιπόν το μαγαζί στο φωτογραφικό πιλότο κι ας παρουσιάσουμε κάποια εκλεκτά τετράποδα.

Ο πολιτικοποιημένος



Ο φαν του Φοίβου



Σούπερ ντογκ ο εκδικητής



Ο ράστα ντογκ λιγκαλάιζ ιτ

Σπουδαίες φάτσες

Τα φιλοζωικά αισθήματα του ιστοσαλόν είναι γνωστά. Όπως και το κόλλημα της τσιφ χαιρ στάιλιστ με τις γάτες. Κι επειδή αυτή την εποχή η έμπνευση έχει πάει περίπατο λόγω του ανήσυχου βρέφους, βουαλά μερικά εξαιρετίκ γατοπορτραίτα που συλλέξαμε στο διαδίκτυο. Τα δικά μας τα ζωντανά πάλι έφτασαν αισίως τα 6 (στον κήπο πάντα) μετά την άφιξη του ασθενούς Baby Βεσπούκι. Αλλεργική γατομάνα κουράγιο!

Ο κουλ



Ο κυμπάρης


Ο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς

Το γατόπτερο

Χάρης φορ μίνιστερ!

Ένα έχω να δηλώσω ως χαιρστάιλιστ, ιστοσαλονίστ και καλλιτέχνης: ο πρόσφατος ανασχηματισμός δεν είναι καθόλου σικ. Οι υπουργοί εξακολουθούν να θυμίζουν κουρασμένα γεροντοπαλίκαρα που έχουν πάει για ιαματικά στα Καμένα Βούρλα κι όσο για τις κομμώσεις τους παραπέμπουν σε συνταξιούχο κομισάριο της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Γι' αυτό ως πολίτης και ως φορολογούμενη θα πρότεινα στον πρωθυπουργό τη μία, μοναδική και δραστική λύση: Βάλτε το Χάρη Σιανίδη στην κυβέρνηση ! Για να δούμε ένα σωστό ντύσιμο, μια απαστράπτουσα μπουτουνιέρα, για να δούμε επιτέλους, βρε αδερφέ, μια γκλίτερ μέρα! Χάρης φορ μίνιστερ! Νάου!

Πατάω ένα κουμπί...

Για να βρεθείς στη μεγαλύτερη χωματερή στην Ελλάδα αρκεί να πατήσεις το on στο τηλεκοντρόλ της τηλεόρασής σου. Αυτόματα ένας μαγικός, σουρεαλιστικός κόσμος ανοίγεται μπροστά σου, με τους τηλεπαραθυράκηδες να αδειάζουν την εκλεκτή πραμάτεια τους μπροστά σου προσπαθώντας να σε πείσουν α) ότι ο γάιδαρος πετάει, β) τα είδη υγιεινής κάνουν καλό στο καθημερινό σου διαιτολόγιο γ) το στιγμιαίο λάθος του γνωστού βαψομαλλιά καλλιτέχνη αποτελεί το μέγιστο γεγονός της εγχώριας ειδησεογραφίας.
Κάτι τέτοιες στιγμές εύχεσαι και ελπίζεις οι κύριοι της φωτογραφίας να αναλάμβαναν ένα δελτίο ειδήσεων στην ελληνική τηλεόραση. Κι επειδή έχω πάθει μια ψυχολογία με τα κουίζ αυτόν τον καιρό, ποιες ειδήσεις θα θέλατε να σχόλιαζαν με το γνωστό, αβρό και σαλονάτο τους τρόπο;;;

Πέντε πράγματα που με κάνουν χαρούμενη

1. Κατεχάκη μπριτζ



2. Ε μπιούτιφουλ γκάι- μούι εσπανιόλ




3. Μπίτερ σοκολάτες από το Fairtrade- χλαπάκιασμα χωρίς τύψεις



4. Λος AC DC στο Αθήνα (ψηφίζω αβάδιστα τον τραγουδιστή με το φυζίκ "τη μπετονιέρα μην περιφρονάς, αυτή σου δίνει για να φας")



5. To σούπερ μωρό-φραντζολάκι, ρεβυθάκι, Μπεμπίτο Μουσουδίνι, Πουλικάκος, Μπιόρκ, κτλ, κτλ (είμαστε χαζογονείς, τι να κάνουμε)



Σειρά σας τώρα! Για να μας πείτε τα δικά σας αγαπημένα πέντε...

Αίσιον και ευτυχές

Καλά μου παιδιά,
αντί για τις γνωστές τυπικούρες των ημερών, σας αφιερώνω αυτό το αξιολάτρευτο και άκρως αισιόδοξο ενσταντανέ που τόσο εύγλωττα αποδίδει τις προσδοκίες όλων μας για το νέο έτος. Με τη σειρά μου εύχομαι το 2009 να επιτύχουμε όλους τους μεγάλους εθνικούς στόχους, δηλαδή τον εξής έναν: την πρωτιά στη Γιουροβίζιον.
Όσο για τους πικραμένος φίλους, συζύγους, συγγενείς και κουμπάρους ΑΕΚτζήδες ελπίζω και ευελπιστώ να πάρουν επιτέλους το πρωτάθλημα και να το γιορτάσουν τρώγοντας νουγκατίνες από το Βυζαντινό και βρίζοντας τον ... ακατανόμαστο παρέα με τον αξιαγάπητο σπιτονοικοκύρη μας. Τέλος, σε προσωπικό επίπεδο (γιατί ως γνωστόν είμαι παλιοχαρακτήρας) μοναδική μου προσδοκία είναι να κρατήσω στα χέρια μου την πολυπόθητη πρόσκληση για το καθιερωμένο πάρτυ γενεθλίων της λατρεμένης Ζωζώς Σαπουντζάκη.

Αίσιον και ευτυχές! Και πάνω απ' όλα επαναστατικό! Σας φιλώ όλους!

Τρεχάτε ποδαράκια μας

Ζούμε συναρπαστικές μέρες! Το μωρό - ρέιβερ πιστό στο πρόγραμμά του μας ξενυχτάει καθημερινά και το γλέντι τραβάει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες: το σπίτι μας έχει γίνει ένα κανονικό αφτεράδικο κι εμείς έχουμε αποκτήσει μια γοητευτική χλωμάδα που πάει σετάκι με κάτι υπέροχους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια που θα έκαναν τον κάθε γκοθά να σκάσει από τη ζήλεια του (ακούς θεία Αλέκα που μου γυρνάς στη Rebound;;;)
Κάθε μέρα το φραντζολάκι μοιάζει και σε κάποιον άλλον: στην αρχή έμοιαζε στον μπαμπά, μετά στη μαμά, την τρίτη μέρα στο Δημήτρη Πουλικάκο (!), κάποιες φορές στην Bjork, όταν κάνει ρυτίδες στο Δήμο Σταρένιο, ενίοτε στην Αντζελίνα Ζολί καθώς και σε διάφορες μορφές από τα ένδοξα σόγια μας συμπεριλαμβανομένης της πολυαγαπημένης εξ' αγχιστείας θείας που τραγουδούσε τα αξεπέραστα χιτ "Αντε γραμμήσου" και "Σεξοχότατη".
Όπως καταλαβαίνετε τρέχουμε και δεν φτάνουμε και δύσκολα μπορούμε να κρατήσουμε το ιστοσαλόν σε λειτουργία. Σας στέλνουμε λοιπόν τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες ευχές μας και σας υποσχόμαστε να επανακάμψουμε δριμύτεροι μόλις το άτακτο βρέφος μπει σε μια σειρά και ηρεμήσουμε (και προπάντων κοιμηθούμε) λιγάκι.

Υ.Γ. Για εξελίξεις σχετικά με τα όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή γύρω- τριγύρω μπαίνουμε στο συλλογικό ενημερωτικό blog
ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

Tελικά θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε;

Θα'θελα να γράψω πολλά, πάρα πολλά για τα όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες. Θα περιοριστώ όμως σε δυο απλές κουβέντες: όσο εμείς οι ίδιοι δεν αλλάζουμε νοοτροπίες και κάνουμε τους μικροαστισμούς μας παντιέρα που εξαργυρώνεται σε εκλογικές αναμετρήσεις αλλά κυρίως στις μίζερες ζωές μας, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Οι αλλαγές δεν ξεκινάνε τόσο από τους προσκυνημένους μπαγλαμάδες της εξουσίας, αλλά από εμάς τους ίδιους: οι "από πάνω" είναι ο καθρέφτης μας, εικόνα και ομοίωση ενός ζαμανφουτίστα λαού που θεωρεί μαγκιά την ατιμωρησία επιβραβεύοντας πανηγυρικά τη λαμογιά και την κοροϊδία. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε πραγματικά να ξυπνήσουμε από το μακάριο βόλεμά μας, αν θέλουμε να αλλάξουμε αφήνοντας στην άκρη τις "ζωούλες" μας και τα λοιπά υποκοριστικά που δηλητηριάζουν την ύπαρξή μας και να ανακτήσουμε επιτέλους το χαμένο αυτοσεβασμό μας.
Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω το τραγούδι των Rage against the Machine στη δική μου γενιά, τη γενιά των σαραντάρηδων τζιπάτων, στελεχάτων και μεζονετάκηδων που κάποτε πίστεψε ότι θα άλλαζε τον κόσμο, αλλά και σε όλα τα παιδιά που κατέβηκαν στο δρόμο, με την ευχή να μην σκύψουν το κεφάλι και να μην προδώσουν ποτέ τα ιδανικά τους όπως κάναμε όλοι εμείς.

Καλώς όρισες φραντζολάκι

Η μεγάλη περιπέτεια ξεκίνησε τον προηγούμενο Νοέμβρη στο θάλαμο αναμονής της κλινικής εξωσωματικής. Τριγύρω μου γυναίκες σε ένταση, πρόσωπα που έκλαιγαν, άνδρες που έτρωγαν τα νύχια τους. Το πρώτο ραντεβού με το γιατρό ακολούθησε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι εξαντλητικών εξετάσεων. Και στις αρχές Ιανουαρίου ξεκίνησαν οι ορμονοθεραπείες - μενίρ: μια βελόνα τρυπούσε κάθε βράδυ την κοιλιά μου και έριχνε μέσα μου τις ορμόνες - μολότωφ για μήνες. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα να τρελαίνομαι, βλέπετε όλα αυτά τα μυστήρια συστατικά έκαναν ντου στο σώμα και την ψυχή μου και υπήρξαν φορές που ήθελα να ανοίξω το παράθυρο και να πέσω κάτω. (Ευτυχώς μένω σε ισόγειο).
Για αρκετό καιρό εγώ δεν ήμουν εγώ, αλλά είχα μετατραπεί σε ένα βιοχημικό εργαστήριο που ρόλαρε μέσα από τις ενέσεις και σχεδόν καθημερινά έπρεπε να υποβάλλεται σε εξετάσεις και μετρήσεις.
Όταν στα μέσα Απριλίου έμαθα ότι ήμουν έγκυος, και μάλιστα σε δίδυμα, απλά δεν μπόρουσα να το πιστέψω. Το κατάλαβα όμως για τα καλά τους επόμενους 3,5 μήνες όταν έκανα ολυμπιακά ρεκόρ στους εμετούς, περνούσα την περισσότερη μέρα στο κρεβάτι βογγώντας και μου ήταν αδύνατο να φάω οτιδήποτε άλλο εκτός από τοστ. Το σκηνικό συμπληρώθηκε με μια αποκόλληση πλακούντα που με κάρφωσε για τα καλά στο κρεβάτι, ξεκινώντας έναν ατελείωτο κύκλο αγωνίας, ενώ στο μεταξύ μάθαινα ότι τελικά το ντουέτο (των διδύμων) είχε γυρίσει σε σόλο καριέρα. Κατάφερα να πάρω τα πάνω μου στις αρχές του Σεπτέμβρη, ενώ στο μεταξύ διαγνώστηκε ότι ήμουν στα πρόθυρα διαβήτη και ένα μήνα μετά έφαγα την τελική κουτρουβάλα: το μπεμπάκι βιαζόταν να βγει και εγώ βρέθηκα στο νοσοκομείο και μετά σε αναγκαστικό κρεβάτωμα στο σπίτι για άλλες 50 μέρες με πολύ ισχυρά φάρμακα.
Υπήρξαν πολλές φορές που έχασα το κουράγιο μου κι ακόμα περισσότερες που έσφιξα τα δόντια και είπα "θα τα καταφέρω". Κι όταν τα ξημερώματα της προηγούμενης Τετάρτης έσφιξα στην αγκαλιά το φραντζολάκι μας ένιωσα το πιο πρωτόγνωρο, το πιο δυνατό, το πιο ιλιγγιώδες συναίσθημα που έχω βιώσει στη ζωή μου. Καλώς ήρθες ρεβυθάκι μου!