Το πνεύμα του ιστοσαλόν

Τι χαρά, τι συγκίνηση, τι δέος! Φίλοι και φίλες, έχομε την τιμή να σας παρουσιάσομε την υπέρτατη φωτογραφική απεικόνιση του αληθινού πνεύματος του ιστοσαλόν. Δηλώνω ενθουσιασμένη!

Πολίτικλι ινκορέκτ τότε και τώρα

1971, οι Rolling Stones κυκλοφορούν το Sticky Fingers με ένα πολλάν πολίτικτλι ινκορέκτ εξώφυλλο που έμεινε στην ιστορία...

2011, τριάντα χρόνια μετά παρακολουθούμε -εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα υπογλώσσια- την στυλιστική μετεξέλιξη του πολίτικλι ινκορέκτ...Είναι παντού, ζει ανάμεσά μας!

Το νησιωτικόν Φαρ Ουέστ

Κι εκεί που οι καλοσχεδιασμένες βεβαιότητές σου και οι θαυμαστοί προγραμματισμοί σου έχουν πλήρως ανατραπεί από τον κοσμικό καναπέ που έσκασε μύτη στο σαλόνι σου από το χωροχρονικό συνεχές ... ο διαγαλαξιακός μουσαφίρης δίνει μια και επιστρέφει από εκεί που ήρθε. Μεγαλειωδώς κεραυνοβολημένη -για μια ακόμα φορά- μπαίνεις στη σελίδα των μπλου σταρ φέρις και ετοιμάζεις εκείνο το πολυπόθητο ταξίδι στην Αμοργό που το είχες πια για χαμένο.
Λάβετε λοιπόν ένα συγκλονιστίκ φωτοτεμάχιον από το ελληνικόν Μέξικο, το οποίο βρίσκεται επιμελώς κρυμμένο στην αγαπημένη νήσο... Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, λίαν συντόμως θα περιδιαβαίνομε το μικρόν νησιωτικόν Φαρ Ουέστ.

Συνεχίζουμε

Αντισύλληψη; Όχι, ευχαριστώ!

Σημειώστε παρακαλώ δύο ονόματα: Kanugunti Venkatesh και Kunapareddey Shrinivas. Πρόκειται για τους δημιουργούς του έπους που ακολουθεί. ΕΠΟΥΣ με τα γράμματα κεφαλαία και νέον φωτάκια να αναβοσβήνουν, EΠΟΥΣ το οποίο θέτει σε νέες ατραπούς την παγκόσμια διαφημιστική δημιουργία... ΕΠΟΥΣ άφατου εάν με εννοείτε!

Αγωνιστικό "παρών"

Η ιστοσαλονίστ ήταν αποφασισμένη να κατεβάσει μέχρι νεωτέρας τα ρολά του ιστομαγαζιού: ποια είμαι εγώ, σκεφτόταν, που θα  το παίζω τζουμ τριαλαριλαρό όταν ο νεοφιλελεύθερος Αρμαγεδδών σαρώνει το σύμπαν γύρω μου, αλλά και τη δική μου ζωή; Βυθισμένη σε μια γκόθικ κατάθλιψη, έβλεπε το ποτήρι μισοάδειο σαν τον τραπεζικό της λογαριασμό, αγνοώντας παντελώς ότι υπάρχουν εκατοντάδες άλλα πράγματα στη ζωή που μπορούν να σε κάνουν εξαιρετικά ευτυχή: το φραντζολίδιον, ο συνήθης καταληψίας του οικογενειακού ADSL, οι καλοί μας φίλοι, οι γάτες που κοπρίζουν τον τέως θαλερό μας κήπο, το ξεblogαρισμα που μας έχει ενώσει σε έναν καλό σκοπό και όλοι οι ωραίοι άνθρωποι που έχουμε γνωρίσει μέσα από αυτό... Αλλά και κάποιες αποκλειστικές και πραγματικά εξαιρετίκ φωτογραφίες σαν κι αυτή που ακολουθεί που δίνουν στο ιστοσαλόν έναν λόγο ύπαρξης...

Memoir, τα σέβη μου και τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες!

Είναι καρμικό!

Και εκεί που βαδίζεις στις τεθλιμένες οδούς της αμφιβολίας ανεβάζοντας ποστ όπως αυτό της Παρασκευής... με τον αγωνιώδη τίτλο "Θέλω να φύγω"... Να που σου σκάει ένας Πασχάλης με το άσμα-καταπέλτη "Φύγε σε παρακαλώ" και σε πετάει σε έναν καναπέ Λουί Κενζ στο χωροχρονικό συνεχές! Και στο καπάκι σου στέλνουν και το μέιλ που θα διάβασετε κάτωθεν του βιδεοτεμαχίου.
Ε, πείτε μου τώρα, είναι ή δεν είναι καρμικό;;;


"Καλησπέρα Πασταφλώρα, τι κάνεις;
Έχω ξεχάσει να σε ενημερώσω για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Την Κυριακή 17 Ιανουαρίου είχε οργανώσει ο Σύλλογος των Εν Αθήναις Πρωτέων (ξέρεις, είμαι από την Πρώτη Σερρών) τον ετήσιο χορό για το "κοπητηπίτα" στην κοσμική ταβέρνα "Αφοι Χαϊτίδη" στην Εθνική Οδό. Εκεί γκεστ σταρ ήταν ο πασίγνωστος Πασχάλης Αρβανιτίδης, ο οποίος πλέον έχει βάλει σκοπό της ζωής του να προωθήσει τους απανταχού συλλόγους των χωριών της Ελλάδας και έχει γίνει μέλος του αντίστοιχου συλλόγου Δοξάτου Δράμας (από κει είναι η γυναίκα του). Με αυτή την ευκαιρία έφαγε, ήπιε και τραγούδησε αξέχαστες επιτυχίες στο κέντρο των Αφων Χαϊτίδη. Έπρεπε να ήσουν από μια μεριά να βλέπεις τις 50άρες και 60άρες Σερραίες να χορεύουν το "όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο".
Φιλάκια πολλά,
Π.
Υ.Γ. Ξέρω, έπρεπε να τραβήξω βίντεο και να στο στείλω, αλλά είχα ενθουσιαστεί!