Ο Καραγκιόζης ποδοσφαιριστής

Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική καφρίλα που έχω ζήσει ήταν κάτι έτη φωτός πριν σε ένα ματς της δ’ ερασιτεχνικής. Έπαιζαν δυο ομάδες με δυσοίωνα ονόματα, κάτι σαν Χλαπαταγή Κατωράχης και Συντέλεια Ποδονίφτη και τελικά δυσοίωνος και ημιτελής αποδείχθηκε και ο αγώνας. Γιατί κάπου προς το τέλος του πρώτου ημιχρόνου η εμφανέστατα πουλημένη διαιτησία «ξέχασε» να σφυρίξει ένα εμφανέστατο πέναλτι που έβγαζε μάτι. Η συνέχεια ήταν λίγο ως πολύ προδιαγεγραμμένη: ένας οχετός από ακατονόμαστα μπινελίκια, ένα σμήνος καδρόνια, τούβλα, αναπτήρες και σπασμένα πεζοδρόμια στον αγωνιστικό χώρο, το χάος.
Βλέποντας τα όσα συμβαίνουν σήμερα στα ελληνικά γήπεδα της «κυριλέ» α’ εθνικής, όπου κι εκεί τα πράγματα είναι εμφανέστατα προαποφασισμένα, έχω την αίσθηση ότι τίποτα σ’ αυτή τη χώρα δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Το ελληνικό πρωτάθλημα θα εξακολουθήσει να είναι για τα πανηγύρια και οι ελληνικές ομάδες θα συνεχίσουν να τρώνε πόρτα στις διεθνείς διοργανώσεις. Το γιατί είναι εμφανέστατα οφθαλμοφανές.

Οι ζωές των άλλων (και τα Τζουράσικ Παρκ της ελληνικής δημοσιογραφίας)

Τρέξε Λόλα Τρέξε, Goodbye Lenin, Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες, Η πτώση, Ποτέ Μαζί. Και τώρα Οι Ζωές των άλλων. Έξι αγαπημένες ταινίες και οι έξι γερμανικές. Σύμπτωση ή μήπως ο γερμανικός κινηματογράφος έχει τελικά πολλά να πει; Δεν ξέρω αν είναι μόνο το ειδικό βάρος της γερμανικής ιστορίας, οι συγκυρίες, ή μια ιδιαίτερη ευαισθησία που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη γενιά δημιουργών, όμως αυτός είναι πραγματικά καλός κινηματογράφος γιατί καταφέρνει να μιλάει κατευθείαν στην ψυχή σου. Όσο για τον ανεκδιήγητο, μικρόψυχο, εγχώριο «κινηματογραφικό κριτικό», που έθαψε την ταινία, και νομίζει, τρομάρα του το απολιθωμένο Τζουράσικ Παρκ του σταλινισμού, ότι πουλάει και άποψη, ίσως ένα 4ήμερο σεμινάριο αναμόρφωσης στο επόμενο cult festival στο Γκαγκάριν να τον επανέφερε στην τάξη. Και μετά απορούν μερικοί-μερικοί γιατί πέφτουν οι κυκλοφορίες των εφημερίδων τους...

Θα γελάσει και το παρδαλό βρετανικό κατσίκι στη φετινή Γιουροβίζιον

Εντάξει, είπαμε ότι είμαστε μιαν πολλάν χάι χώρα που μοχθεί να ξανακερδίσει τον υψηλό εθνικό στόχο της Γιουροβίζιον. Όμως, φίλες και φίλοι, αυτή τη φορά βρισκόμαστε ενώπιον εθνικού κινδύνου! Και εξηγούμαι. Βρετανός συνάδελφος εντόπισε σοβαρό λάθος στους αγγλικούς στίχοι του άσματος της Τάμτα. Με το οποίο, αν μας εκπροσωπήσει τελικά στο μέγα διαγωνισμό, θα γελάσει και το παρδαλό –βρετανικό- κατσίκι. Βέβαια θα μου πείτε, σιγά μην καταλάβουν το λάθος οι υπόλοιποι κουτόφραγκοι, Βαλκάνιοι και οι λοιποί πληθυσμοί των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Εδώ στείλαμε πέρσι την αποθέωση των Arabian English και τσακίσαμε το τοπ τεν της Τσετσενίας και του Ουζμπεκιστάν. Φέτος θα μασήσουμε; Πλην όμως, μέσω της Γιουροβίζιον δεν απευθυνόμαστε στο κοινό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, αλλά και στους Βρετανούς εταίρους που ξέρετε πόσο σκατόψυχα ΜΜΕ έχουν. And they will change us the lights, leme! Ω, τι βάσανα που περνάμε ως χώρα!

O αγώνας απόψε δικαιώνεται

Η κάθε εποχή έχει τους τόπους εκείνους που άφησαν βαθύ το σημάδι τους στην ιστορία και την εθνική συνείδηση: οι Πλαταιές και ο Μαραθώνας, τα Δερβενάκια και το Χάνι της Γραβιάς, ο Γοργοπόταμος και το Τεπελένι -και στους χαλεπούς πνευματικούς καιρούς που ζούμε σήμερα- τα Βλάχικα Βάρης και η Χασιά. Με έντονο το εθνικοπατριωτικό συναίσθημα οι νεοέλληνες θα ξεχυθούν απόψε σε χασαποταβέρνες, ψησταριές και οικογενειακά σνακ μπαρ για να τιμήσουν τις Θερμοπύλες του ελληνικού lifestyle, σε μια σκληρή αναμέτρηση με στρατιές από παϊδάκια, κοκορέτσια και κοντοσούβλια. Σύντροφοι και συντρόφισσες, ο αγώνας ΑΠΟΨΕ δικαιώνεται!

Σπύρος Δερβενιώτης, μπλόγκερ διπλής υπηκοότητας

Ο Σπύρος Δερβενιώτης εκτός από το ότι είναι νέος, ωραίος, ταλαντούχος και ένας από τους καλύτερους κομίστες του πλανήτη, μιλάει άπταιστα φινλανδικά, έχει συνθέσει μέχρι στιγμής 15 ορατόρια για τσέμπαλο και τσαμπούνα, έχει πάρει πτυχίο με άριστα στην ικεμπάνα και στην ιαπωνική καλλιγραφία και μαγειρεύει τον καλύτερο μπακαλιάρο πλακί του λεκανοπεδίου. Χώρια το ότι ο ηρωικός αυτός χαρακτήρας κατάφερε να συνθέσει ολόκληρη ιστορία με πρωταγωνίστρια την Πασταφλώρα χωρίς να χρειαστεί μετά ψυχιατρική παρακολούθηση… Μιλάμε για χοντρά κότσια!
Από χτες, κι αφού τον είχαμε φάει όλοι στη μουρμούρα, έφτιαξε ένα νέο μπλογκ στο http://derveniotis.blogspot.com αυτή τη φορά στα ελληνικά για να μη χρειαζόμαστε πλέον το Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα για να τον μεταφράζουμε. Για μια ακόμα φορά δηλώνω ενθουσιασμένη!

Κάνει θαύματα, λέμε!

Η παραπάνω φωτογραφία έχει κάνει τον γύρο του κόσμου 12 φορές και φέρνει καλή τύχη σε όποιον την έχει μαζί του. Μην την αγνοήσετε είναι πολύ ισχυρή. Ο Μουσταφά από το Ιράκ έστειλε την φωτογραφία σε 133 ανθρώπους και την επόμενη μέρα μπήκανε οι Αμερικάνοι και έσωσαν τη χώρα. Η θειά μου η Παναγούλα που την έστειλε σε 207 βρήκε γαμπρό στα 72 της. Σε άλλους 96 την έστειλε ο μπατζανάκης μου και μονιμοποίησε μέσα σε τρεις μέρες το αυθαίρετό του στο Νέο Βουτζά. Ο Μάκης Χουλιάρας που επίσης την έστειλε σε άλλους τόσους έκανε δίσκο με τους Μetalira και έκλεισε αποκλειστικές εμφανίσεις στο κλαμπ Πάρανταϊς. Προωθήστε τη φωτογραφία σε όσο περισσότερους ανθρώπους μπορείτε. Κάνει θαύματα λέμε!

Εταιρική κονσομασιόν

Τι καταδίκη αυτές οι εταιρικές εκδηλώσεις κάθε αρχή του χρόνου για την κοπή της πίτας. Είσαι υποχρεωμένος να πας στην άλλη άκρη της Αθήνας, να φας ένα φιλέτο – σόλα και ένα γλυκό βόμβα στο τέλος που σου κάθεται στο στομάχι. Το χειρότερο όμως είναι ότι είσαι υποχρεωμένος να ακούσεις τους επικεφαλής της εταιρείας να σου λένε πόσες θυσίες χρειάζονται για μια ακόμα χρονιά για να πάει μπροστά το μαγαζί. Φυσικά οι θυσίες μεταφράζονται στις δικές σου αυξήσεις, που ποιος είσαι στο κάτώ – κάτω γραφής και θες να τις πάρεις; Κι αυτά στα λέει κάποιος πρώην Ρηγάς που το προηγούμενο βράδυ έχει φάει 6 δικά σου μηνιάτικα για λουλούδια στην Πέγκη Ζήνα και κάθε φουλάρισμα του θηριώδους τζιπ του αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του μισθού σου.
Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ πιο τίμιο να σου πει: φιλαράκι, φέρε ένα τάπερ με κεφτέδες από το σπίτι σου, πάρε και μια φτηνή ρετσίνα από το περίπτερο κι έλα να μιλήσουμε για το χαμένο όραμα του σοσιαλισμού. Ε, σ΄ αυτή την περίπτωση μπορεί να κουβάλαγες και την κιθάρα μαζί σου για να τραγουδήσετε και κανένα αντάρτικο.

Ανακαλύπτοντας τους Metalira

Μ’ έχεις κάνει γάμα κατηγορίας (δις)
Ο Μαραντόνας ήμουνα
Και μ’ έδωσες μεταγραφή
Στον Άγιαξ Κορινθίας
(άσμα του τεράστιου Μάκη Χουλιάρα από ζωντανή ηχογράφηση στο κλαμπ Πάρανταϊς.)

Φίλοι και φίλες,
Οι παραπάνω στίχοι ανήκουν στη νέα μουσική αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Metalira. Το CD τους έφτασε τις προάλλες στα χέρια μου μέσω του γνωστού κυκλώματος των καμένων γνωστών - άγνωστων και πολύ τους ευχαριστώ. Περιττό να σας πω πόσο ενθουσιασμένη νιώθω που βρήκα για μια ακόμα φορά αυθεντικό χαβαλέ, αδιανόητα μπινελίκια και μια σειρά συνθέσεων σε μια μουσική υπερπαραγωγή που σε αφήνει άφωνο. H μετεξέλιξη των Metalira που ακούει στο όνομα cleftones βρίσκεται και στο myspace http://www.myspace.com/cleftonestheband, με ένα άσμα – έκπληξη ονόματι «Βρωμερό», το οποίο επιβάλλεται να ακούσει ο κάθε τρασάς που σέβεται τον εαυτό του. Εγώ δεν έχω παρά να υποβάλλω ταπεινά τα σέβη μου στα παλικάρια που την επόμενη Παρασκευή θα βρεθούν στη σκηνή του Gagarin μαζί με τους Ανώριμους. Και ναι, δίνω την υπόσχεση ότι θα βρίσκομαι εκεί ραίνοντας με γαρδένιες και σκόνη από κουραμπιέδες τους άξιους διαδόχους του τρισμέγιστου Γκολέμη. Ρισπέκτ!

πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε Iron Maiden στο ραδιόφωνο;

Η ερώτηση είναι απλή: πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε Iron Maiden στο ραδιόφωνο; Για θυμηθείτε καλύτερα. Πόσοι σταθμοί θα παίξουν έστω και ένα τραγούδι τους (και ας μη μιλήσουμε για τα υπόλοιπα metal συγκροτήματα που έχουν φάει ΤΗΝ πόρτα). Τώρα άλλη μια ερώτηση: πόσο κόσμο θα μαζέψει η συναυλία των Maiden; Χιλιάδες άτομα που ακούνε επίσης ραδιόφωνο. Και ερχόμαστε στην τελευταία ερώτηση: Το ελληνικό ραδιόφωνο είναι ή δεν είναι για τα μπάζα; Πού είναι η πολυφωνία όταν εδώ και χρόνια έχει πέσει βαριά η ταφόπλακα των playlist σε συνδυασμό με τη λαίλαπα των τσιφτετελοτράγουδων και της ακατάσχετης μπουρδολογίας από τον κάθε παθιάρη τζιτζιφιόγκο που δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα; Θυμηθήκατε τελικά πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε τους Maiden στο ραδιόφωνο; Ε, ούτε κι εγώ... Ψιτ, αφεντικό, για παίξε μου ένα Trooper!

Σκουπιδιαραίοι, σκουπιδιάρισσες

Σκουπιδιαραίοι σκουπιδιάρισσες,
Χαράς Ευαγγέλια αυτή την Κυριακή!
Επιτέλους βγαίνει στις εφημερίδες το CD της Εφης Θώδη με τις ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΕΣ disco single επιτυχίες που όλοι αγαπήσαμε. Ετοιμαστείτε να προσθέσετε στη συλλογή σας το λατρεμένο I love you baby και το Scoppia scoppia mi sco και πόσα άλλα διαμάντια της ελληνικής δισκογραφικής παραγωγής. Σε ποια εφημερίδα βγαίνει δεν θα σας το πω από δω, για να μην κάνουμε και διαφήμιση, όμως θα σας δώσω ένα στοιχείο: την αντιγράφουν ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως στα δελτία ειδήσεων. Καλή ακρόαση!

Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols!

Για να το λέτε μεσιέ κάτι θα ξέρετε! Πλην όμως μπορείτε να μας διευκρινήσετε ποιο τραγουδάκι παίζει στο ιστορικό αυτό βίντεο;;; Γιατί για Sex Pistols δεν μου πολυμοιάζει, αλλά μάλλον σε κάτι με Kid Creole and the Coconuts μου κάνει. Αλήθεια, τους θυμάται κανείς αυτούς τους ογκόλιθους των 80's;

Σαβούρα και ξερό ψωμί

Trash kings και trash queens,
το πρόγραμμα του φετεινού cult φεστιβάλ στο Gagarin βρίσκεται στο site του gagarin wwww.gagarin205.gr και του avopolis http://www.avopolis.gr/articles/default.asp?ID=243.
Για μια ακόμα χρονιά τα διαμάντια -του βούρκου- της ελληνικής κινηματογραφικής χωματερής θα παρελάσουν από τις οθόνες του Gagarin, για όλα εμάς τα αμετανόητα junkies της σαβούρας.
Τιμώμενο πρόσωπο θα είναι η Τσιτσιολίνα, αν και εμείς ψηφίζουμε δαγκωτό τη συναυλία των Ανώριμων και των μυθικών Μετάληρα.
Θα είμαστε όλοι εκεί και πιο συγκεκριμένα την Παρασκευή 9/2 στο αξεπέραστο:
ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ
γιατί η αλήθεια, πατέρα, βρίσκεται στους Sex Pistols!!!

Αγαπημένα μου tattoo

Το πρώτο μου tattoo το έκανα στα 16. Μόνη μου, με τρεις καρφίτσες και μπόλικη σινική. Ήταν ένα φριχτό αστεράκι στο χέρι. Τότε tattoo είχαν μόνο οι φιλακόβιοι και τα πρεζάκια. Δεν ήμουν τίποτα από τα δύο. Απλά μια πολύ – πολύ θυμωμένη πιτσιρίκα. Ακολούθησαν 13 ελεεινές τελίτσες λίγο πιο πάνω. Μια σκέτη αηδία. Τις έφτιαξα με ραπιντογράφο τρυπώντας ανελέητα το χέρι μου τις σιχαμερά βαρετές ώρες του σχολείου. Ήταν η εποχή που είχα φάει την πετριά με το Southern Rock και τους Lynyrd SKynyrd και υποτίθεται ότι ήταν η σημαία του Νότου.
Και τα δυο αυτοσχέδια tattoo με συνόδευσαν τα υπόλοιπα 8 χρόνια της ζωής μου. Μεγαλώνοντας τα έκρυβα επιμελώς με τεράστια βραχιόλια. Ώσπου κάποια στιγμή αποφάσισα να τα βγάλω. Στο χέρι μου έμειναν δυο φριχτά σημάδια: ένα Χ κι ένα βαθύ Όμικρον. Και τα δυο στη σειρά. Τα λέιζερ δεν ήταν ακόμα τόσο εξελιγμένα και οι τρύπες με τη σινική είχαν φτάσει μέχρι το κόκαλο. Έχω ακούσει πολλά για αυτά τα σημάδια. Το πιο ωραίο μου το είπαν σε μια Τράπεζα: με ρώτησαν γιατί δεν βάζω κι ένα Ι δίπλα να γίνει ΟΧΙ. Κάποιος άλλος με ρώτησε αν σήμαινε Χριστιανός Ορθόδοξος. Είχε χιούμορ ο άνθρωπος. Πολλά χρόνια μετά αποφάσισα να κάνω επιτέλους ένα κανονικό tattoo. Βρέθηκα σε ένα από τα πιο γειασου τατουαζάδικα της πόλης και χτύπησα ένα υπέροχο tribal τριαντάφυλλο στην πλάτη. Αυτό όμως που θα’ θελα πιο πολύ ήταν ένα βραχιόλι στο μπράτσο. Δεν το χτύπησα ποτέ. Είμαι πια πολύ μεγάλη για τέτοια.
Σήμερα έμαθα ότι κυκλοφόρησε το πρώτο ελληνικό περιοδικό αφιερωμένο στα tattoo. Το λένε Τhink Ink κι έχω μπει σε μεγάλο πειρασμό να το πάρω. Ξέρω όμως ότι θα μου ξαναμπούν ιδέες –κι αυτό το βραχιόλι πάντα βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Όμως είπαμε: είμαι πια πολύ μεγάλη για τέτοια...

Η οικογένεια Άνταμς παντρεύεται!

Είμαι σίγουρη ότι οι φωτογραφίες του καλόγουστου αυτού γάμου θα έκαναν το Μάκη Τσέλιο και το Βασίλειο Κωστέτσο να παρατήσουν την haute couture και να καταταχθούν στη Λεγεώνα των Ξένων. Δεν μιλάμε δε για τις κρίσεις πανικού που θα έφερναν στους εγχώριους κομμωτές, οργανωτές γάμων, ιδιοκτήτες γραφικών κτημάτων, λουλουδάδες, μπομπονιεράδες, φωτογράφους και όλες τις συμπαθείς κατηγορίες επαγγελματιών που εμπλέκονται με τις γαμήλιες τελετές.


Γιατί αυτές οι εμπνευσμένες ενδυματολογικές επιλογές μάλλον παραπέμπουν στο καρναβάλι της Πάτρας και στο καρναβαλικό πλήρωμα με θέμα "Η οικογένεια Άνταμς παντρεύεται". Δεν έχω παρά να ευχηθώ στο ευτυχές ζεύγος "Βίον Ανθόσπαρτον", αναμένοντας με αγωνία τα νέα μοντελάκια που θα φορεθούν στη βάφτιση.

Η βεντέτα! Μια αληθινή ιστορία

Η οικογένεια Μπουρτζοβλαχίδου έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας και την έβγαζε όλη μέρα στο παράθυρο φιλοδωρώντας τη γειτονιά με ακατάπαυστο κράξιμο και ανελέητη κοινωνική κριτική. Η ευτραφής μαμά Μπουρτζοβλαχίδου είχε σαν χόμπι τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τις Μικρουτσιάδες και τις ειδήσεις στο Star. Ο υιός Μπουρτζοβλαχίδης, ένας αποχαυνωμένος μαμάκιας ετών 40, είχε επίσης ως χόμπι τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τις Μικρουτσιάδες, τα σκυλοτράγουδα και το ανελέητο κυνήγι των αδέσποτων. Σύσσωμη η οικογένεια Μπουρτζοβλαχίδου είχε βάλει στο μάτι τους απέναντι, τα σκυλιά και τα γατιά τους. Σιγά – σιγά ξεκίνησε μια βεντέτα χωρίς προηγούμενο, διανθισμένη με δημιουργικά μπινελίκια, μπουγαδόνερα που έπεφταν «κατά λάθος» στον κήπο και κλωτσιές στη ζούλα στα ανύποπτα τετράποδα. Οι απέναντι δεν έκατσαν με σταυρωμένα χέρια. Αφού το έψαξαν επί μήνες ανακάλυψαν ένα μαγικό μπλιμπλίκι που όταν το πατάς κλείνει οποιαδήποτε τηλεόραση σε ακτίνα Χ μέτρων. Η τηλεόραση της οικογένειας Μπουρτζοβλαχίδου έχει πλέον στοιχειώσει, τουλάχιστον έτσι νομίζει η big mama, που κάθε τρεις και λίγο την τρέχει στον ηλεκτρονικό για φτιάξιμο, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Οι Μπουρτζοβλαχαίοι άφησαν ήσυχους τους απέναντι και σφάζονται πλέον μεταξύ τους. Και κάτι μου λέει ότι ετοιμάζονται να μετακομίσουν σε άλλη γειτονιά με καλύτερο τηλεοπτικό σήμα.

Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja

Ένας στρατός από Νίνζα ρομπότ, ένας σατανικός τύπος ονόματι Γιάγκος Σέκερης (αν άκουσα καλά γιατί είμαι και λίγο Μπετόβεν στ’ αυτιά) και τρεις εκπρόσωποι του κράτους: ο δικηγόρος, ο λογιστής και ο εισαγγελέας σε ένα ξεκαρδιστικό κοινωνικό δράμα πολεμικών τεχνών made in Greece και γυρισμένο στο Πάντειο. Μιλάμε για ένα τρέιλερ με ασύλληπτο γέλιο, στα αχνάρια του cult πλέον Καράτε Τυφλή Φυγή, με πολύ ξύλο, ακόμα περισσότερο κέτσαπ και χαβαλέ μέχρι δακρύων. Παραθέτω τη λινκιά γιατί τα πολλά λόγια είναι περιττά. Εύγε λεβέντες μου, γιου μέιντ μάι ντέι!

Είπαμε άλλες εποχές τότε…

Ήταν οι εποχές που ήμασταν όλοι χωρισμένοι σε φυλές: τα φρικιά, τα πανκιά, οι νιουγουεβάδες, οι μεταλλάδες, οι φλώροι, οι λαϊκοί. Υπήρχαν κι οι Κνίτες, αλλά αυτοί ήταν από άλλο ανέκδοτο. Τα όρια ήταν αυστηρά και προκαθορισμένα: το ντύσιμο, οι μουσικές, τα στέκια. Αν πάταγες στα μαγαζιά των άλλων είτε σε πλάκωναν στο ξύλο, είτε τα μάζευες κι έφευγες στο πρώτο δεκάλεπτο. Άλλες εποχές τότε.
Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που με την κολλητή μου, ένα βαρύ μέταλλο, μας είχε πιάσει κρίση ειλικρίνειας. Ξέρετε τώρα, δυο δεκαεξάχρονα φρικάκια που έχουν πιει μια – δυο μπύρες παραπάνω και νιώθουν την ανάγκη να βγάλουν τα σώψυχά τους. Ξεκίνησε πρώτη εκείνη λέγοντάς μου ότι με είχε θάψει σε κάτι φίλους. ΟΚ, συμβαίνουν αυτά, της είπα, αν και κατά βάθος ήθελα να της σπάσω τα μούτρα. Σειρά σου, μου λέει μετά από λίγο. Έκανα την καρδιά μου πέτρα και της τα ξεφούρνισα: Ξέρεις κι εγώ σε έχω θάψει στους τάδε, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: «Ακούω Duran Duran». Τι πράγμα;;;; ήταν η αντίδραση της κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Μου έριξε ένα ανηλεές χεσίδι, όχι φυσικά για τα θαψίματα, αλλά για τους σκατόφλωρους Duran Duran και τις μαλακίες που άκουγα στη ζούλα. Είπαμε, άλλες εποχές τότε…

Στα φιλόξενα μουσικά μονοπάτια του Death Metal

Ημέρες δόξας γνωρίζει για μια ακόμα φορά το οικογενειακό DSL. Αυτή τη φορά ξεμπερδέψαμε με τις μεσαιωνικές αηδι… συγγνώμη, άρπες ήθελα να πω και σειρά έχουν τα καλόπαιδα του Death Metal. Σχιζοφρενική αλλαγή θα μου πείτε, πλην όμως ήταν η τελευταία παραγγελιά του 15χρονου χεβιμεταλά ανιψιού ο οποίος περνάει μια μάλλον dark φάση.

Ξεκινήσαμε λοιπόν την ευχάριστη περιδιάβασή μας στα φιλόξενα μονοπάτια του Death Metal γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις εμπνευσμένες μουσικές δημιουργίες των Satan, Angel of death, Incubus και φυσικά των αξεπέραστων Cannibal Corpse. Θα σταθώ στους τελευταίους γιατί ακόμα γελάω τόσο με τους στίχους των τραγουδιών τους όσο και τα γελ… ε, τα αξεπέραστης αισθητικής εξώφυλλά τους. Αντιγράφω τα απίστευτα διασκεδαστικά τους τραγούδια όπου η ευχάριστη θεματολογία τους περιλαμβάνει άγριες δολοφονίες, ανελέητους ακρωτηριασμούς, απάνθρωπα βασανιστήρια και φυσικά πάρα πολύ και ωμό θάνατο. Δεν κατάφερα να αποφύγω τον πειρασμό και να παραθέσω κάποιους από τους πιο light τίτλους τραγουδιών τους (τους υπόλοιπους δεν τολμώ καν να τους αναφέρω γιατί θα πάω σούμπιτη για ποινικό αδίκημα):

Nothing Left To Mutilate

They Deserve To Die

Worm Infested

Savage Butchery

Mutation Of The Cadaver

Pit Of Zombies

Dead Human Collection

A Skull Full of Maggots

Hammer Smashed Face

Beyond The Cemetery

Buried In The Backyard

Και αναρωτιέμαι, γιατρέ μου: μήπως μια βραδιά δημιουργικού Death Metal στο γνωστό στέκι της Πέμπτης, επαναφέρει στην τάξη την παρέα που έχει κατρακυλήσει στο Τσάρλεστον και στο φοξ τροτ; Ή θα είναι τσάμπα κόπος;

Υ.Γ. ζητώ ταπεινά συγγνώμη από τους ογκόλιθους του black metal Masterblaster και Τσα για το σημερινό post.

Ουφ, πάλι καθαρή τη βγάλαμε και σήμερα...

«Παιδί μου, το κινητό που μου έδωσες κουδουνίζει ύποπτα», μου είπε, εμφανώς ταραγμένος, ο θείος Πλούτων από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Πριν από καμιά εβδομάδα ο θείος αποφάσισε για πρώτη φορά στα 79 του χρόνια να ενδώσει στις Σειρήνες της κινητής τηλεφωνίας. Επιστρατεύτηκε λοιπόν όλη η οικογένεια για να του βρει κινητό και σύνδεση. Και όντως ο θείος απέκτησε ένα ωραιότατο ΝΟΚΙΑ και μια σύνδεση Mo’ Mad, δώρο της Πασταφλώρας από ένα φίλο που του περίσσευε. Δεν είχα σκεφτεί όμως ότι η καρτοκινητή του Mad συνεπάγεται και έναν ανηλεή καταιγισμό από μουσικά SMS που ενημέρωναν τον ανύποπτο θείο για όλα τα τελευταία νέα της Britney Spears, του Θάνου Πετρέλη και της Τάμτα. Κι αυτά τα καταιγιστικά SMS δεν ήταν άλλο από τα ύποπτα κουδουνίσματα που τόσο είχαν ταράξει τον απόστρατο λάτρη της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας, της Εστίας, της όπερας και των σταυρόλεξων και δυνατούς λύτες. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι στο παρά πέντε και μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις γλιτώσαμε ένα ακόμα οικογενειακό δράμα γαρνιρισμένο από επιστολές διαμαρτυρίας προς το Mad γραμμένες στην αρχαϊζουσα και πιθανόν τις πατροπαράδοτες μηνύσεις που τόσο πολύ αγαπά ο θείος Πλούτων. Ουφ, πάλι καθαρή τη βγάλαμε και σήμερα...

Οι φίλοι μου ακούνε Τσάρλεστον! Είναι σοβαρό γιατρέ μου;

Γιατρέ μου δεν ξέρω αν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο στην ηλικία μου να είμαι μια αμετανόητη γιαγιά raver που χοροπηδάει ακόμα ακούγοντας John Digweed και Paul Van Dyke. Ούτε αν είναι σωστό να υποφέρω τόσο όταν οι συνομήλικοι μου γίνονται πίτα στις πίστες των σκυλάδικων κι εγώ να ανεβάζω πίεση και μόνο βλέποντας τις φάτσες των λαϊκών βάρδων στις γιγαντοαφίσες της Κηφισίας.

Αυτό όμως, αυτό που συμβαίνει στους φίλους μου τους παλιοροκάδες τον τελευταίο καιρό με έχει πραγματικά εξουθενώσει. Γιατί η παρέα έχει λαλήσει τελείως και πλέον τη βρίσκει ακούγοντας Τσάρλεστον στο μαγαζί που μαζευόμαστε κάθε Πέμπτη! Ναι γιατρέ μου, νιώθω πλέον ότι πρωταγωνιστώ σε αμερικάνικο μιούζικαλ του 20, του 30, του 40, κι ότι είμαι μία Τζίντζερ που παρεπιδημεί στο Μπρόντγουεϊ χορεύοντας σαν ξεβιδωμένη με τον Φρεντ της υπό τους ήχους αυτής της ΦΡΙΧΤΗΣ μουσικής. Μα είναι δυνατόν να ακούς τσάρλεστον την σήμερον ήμερα και μάλιστα να μερακλώνεις σε μπαρ της Αθήνας; Κάτι μου κάνει σαν να βλέπω μπροστά μου Άγγλους σε λονδρέζικη παμπ να κάνουν κέφι με Σοφία Βέμπο. Γίνεται; Δεν γίνετα! Γι’ αυτό γιατρέ μου γράψε μου ένα καλό φάρμακο για την υπέρταση γιατί με αυτά και με άλλα το εγκεφαλικό δεν θα το γλιτώσω…

Βαβούρα, μπίχλα και φιλότιμο (;)

Α, όλα κι όλα, εμείς τη Βαβούρα την έχουμε τιμή μας και καμάρι μας κι ας τη λοιδορούν οι εστέτ της διανόησης: αυτοί ας διαβάσουν Βέλτσο και Φράνσις Φουκουγιάμα κι ας αφήσουν εμάς τους αμετανόητους σκουπιδιαραίους των κόμιξ στην ησυχία μας. Όταν μάλιστα φτάνει κανείς να ζει τις ιστορίες του μυθικού εντύπου, όπως καλή ώρα συμβαίνει αυτές τις μέρες, δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί σε αυτό το παράδοξο που λέγεται «ζωή».

Και εξηγούμαι: από τις 2 Ιανουαρίου ζούμε ημέρες μπίχλας και δόξας στη δουλειά καθώς έληξε η σύμβαση του συνεργείου καθαρισμού. Από εκείνη την αποφράδα ημέρα διαβιούμε πλέον μέσα στη σκουπιδοκατάνυξη, όπως ο αγαπημένος Βρωμιάρης, (τον λατρεύω αυτόν τον τύπο!) καθώς το αφεντικό βαριέται να προσλάβει άλλο συνεργείο. Οι κάδοι έχουν ξεχειλίσει, τα τασάκια επίσης, και όσο για τα καλαθάκια της τουαλέτας μιλάμε για πραγματικό Αρμαγεδών. Όλοι δηλώνουν αγανακτισμένοι, κανείς όμως δεν κάνει τίποτα. Εγώ τους είπα να πάρουμε όλοι τα καλάθια μας και να τα αφήσουμε έξω από την πόρτα του (στη χειρότερη δε να τα αδειάσουμε). Φυσικά κανείς και πάλι δεν έκανε τίποτα. Αύριο όμως ετοιμάζω την αντεπίθεση: θα φωτοτυπήσω τη φάτσα του Βρωμιάρη και θα την κάνω φέιγ βολάν. Η αντεπίθεση των βαβουροτζάνκις θα είναι αμείλικτη!

Ντάις, μεγάλε, ντάις!

Πραγματικά με ενθουσιάζουν ταμπέλες σαν κι αυτή, ένα ακόμα διαμάντι που έρχεται να κοσμήσει τη συλλογή μου από εξαιρετικά δείγματα της νεοελληνικής αισθητικής.
Διότι είναι αυτό το "κάτι" που κάνει πάντα τη διαφορά και ρίχνει ακόμα και την πιο ευγενή προσπάθεια στο πυρ το εξώτερον. Και για μια ακόμα φορά υποκλίνομαι στο μεγαλείο του καλλιτέχνη, αναφωνώντας "Ντάις, μεγάλε, ντάις!"

Οι τηλεκανίβαλοι της Πρωτοχρονιάς

Α, πολύ ωραία περάσαμε φέτος στην αλλαγή του χρόνου παρέα με το συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL και μια μοβόρικη ίωση. Καθηλωμένοι στο κρεβάτι του πόνου είπαμε να βγάλουμε την TV από τη ντουλάπα και να ζαπάρουμε, άρρωστοι άνθρωποι, μέχρι τελικής πτώσεως, αφού το χάσαμε που το χάσαμε το πάρτι του Φίλιππου. Είδαμε λοιπόν πχοιοτικούς καλλιτέχνες να χαριεντίζονται εν μέσω πχοιοτικών τσιφτετελιών (μα χορεύουν και οι πχοιοτικοί αριστεροί τέτοια πράματα;)
Βυθιστήκαμε στα βαθύτερα χασμουρητά παρακολουθώντας το νέο δήμαρχο να κοινοτυπεί ασυστόλως (μα είναι εκ του φυσικού του τοοοοοοοσο βαρετός ή πάσχει από χρόνια δυσκοιλιότητα;)
Είδαμε βαμμένη ξανθιά αοιδό να υποφέρει για την αγάπη της επί της πίστας (μα αφού υποφέρει γιατί οι βλαμμένοι από κάτω της πετάνε λουλούδια;) Κατόπιν είδαμε έναν άλλο βάρδο ονόματι Πετρέλη να ζορίζεται επίσης επί της πίστας για τη Δουλτσινέα του (και οι βλαμμένοι από κάτω να εξακολουθούν να πετάνε λουλούδια).
Μείναμε άναυδοι με κάτι βλοσυρούς τενόρους που και εκείνοι υπέφεραν επί της σκηνής βγάζοντας σπαρακτικούς λαρυγγισμούς (μα τόσος πόνος πια και τόσο χειροκρότημα;). Κάναμε ένα πέρασμα από το πχοιοτικό μεγάλο κανάλι όπου η λέιντι Άντζελα τραγουδούσε βυθισμένη στη μελαγχολία και επίσης από κάτι b-channels όπου και εκεί οι καλλιτέχναι κλαιγόντουσαν για περασμένες αγάπες.
Κατά τη 1,30 είχαμε πλέον πέσει στην απόλυτη κατάθλιψη. Ώσπου ήρθε η λύτρωση και το όνομά της ήταν τελεμάρκετινγκ: επιτέλους, σκάσαμε το πρώτο χαμόγελο παρακολουθώντας τα μαγικά που κάνουν οι κρέμες προσώπου από σαλιγκάρια και άλλα τέτοια διαστημικά προϊόντα. Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τελικά ως έθνος το κέφι το κάνουμε επί μαζοχιστικού επίπεδου.

Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια

Eίναι ο τίτλος… Είναι το βιβλίο που μας θυμίζει ότι υπάρχει η πιθανότητα να γυρίσεις από μια μεγάλη περιπλάνηση στο διάστημα και να τα βρεις όλα στη θέση τους. Είναι εκεί που ξέρεις ότι συνέβη το μοναδικό πράγμα που δεν είχες σκεφτεί, αλλά αυτό που είχες αποκλείσει ότι μπορεί να υπάρξει. Είναι το ίδιο βιβλίο στο οποίο «σβήνει» ο εγκέφαλος του πιο έξυπνου και του πιο καταθλιπτικού ρομπότ, του Μάρβιν. Είναι στις σελίδες του που λέει ότι μπορείς να πετάξεις αρκεί να μην έχεις την παραμικρή ιδέα του πως γίνεται αυτό. Και περιέχει το τελευταίο μήνυμα του θεού προς την ανθρωπότητα: «Συγνώμη για την ενόχληση»!

Kαλώς σας βρήκα και πάλι!