Σσσς, μας βλέπουν!

Το έμαθα χτες. Όχι πως δεν το περίμενα, αλλά μέχρι τώρα πίστευα ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Οι τσάρκες της Πασταφλώρας στον blogger, στη γιάφκα του Μουτζαχεντίν, στο ιατρείο του Δρ. Φλάντζα, στο ρετιρέ της Μαντάμ Σουσού και στα λοιπά φιλόξενα ιστοκάλυβα παρακολουθούνται. Και η αναφορά πάει σούμπιτη στους προϊσταμένους που γνωρίζουν πλέον από πρώτο χέρι ποια μαγαζιά επισκέφθηκε η Πασταφλώρα, πόσο έκατσε, πόσους καφέδες ήπιε.
Μόλις το έμαθα η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κάνω μια ηρωική είσοδο στο site της Ναυτεμπορικής. Σειρά είχε το meteo και το weather com, πάντα ο καιρός σώζει καταστάσεις. Σήμερα συνέχισα με ακόμα πιο σπλάτερ σελίδες: της Βουλής, του ΙΚΑ, της Ελληνικής Αστυνομίας.
Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορώ πια να απαντάω στα σχόλιά σας πριν τις 6 το απόγευμα κι από χτες παίρνω πλέον επιπλέον μπλογκοδουλειά για το σπίτι. Μπορούμε όμως μαζί να φτιάξουμε μια ωραία πλέι λιστ με τα «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» site της ημέρας. Στα οποία η Πασταφλώρα θα κάνει καθημερινά κλικ και όταν θα φτάνει η αναφορά στους από πάνω θα τραβάνε τα μαλλιά τους. Και κάποιοι θα αναρωτιούνται "μα τι δουλειά έχει ετούτη εδώ πάλι στη σελίδα του Συνδέσμου Συνταξιούχων Χειριστών Ιπταμένων Δίσκων ο Αρταξέρξης";

Κάτι το ωραίον*

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα είναι ένα από τα ωραιότερα «οικόπεδα» του πλανήτη. Ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι το οικόπεδο αυτό έχει ένα και μοναδικό κουσούρι: τους ιδιοκτήτες του.
Αλιεύοντας την παραπάνω φωτογραφία από τη φιλόξενη ιστοκαλύβα του παππού Χριστόφορου δεν μπορεί κανείς παρά να αναφωνήσει «Τα λεφτά μας πίσω! Γράμματα χασάπη! Νο μορ αισθητικές Χιροσίμες στα γκρικ άιλαντς!». Για την ιστορία, η «καλόγουστη» αυτή πόρτα πεταλούδα δεν ανήκει ούτε σε καρναβαλικό άρμα, ούτε σε ακμάζοντα συνοικιακό παιδότοπο. Φωτογραφήθηκε στη γραφική Σκιάθο, αποτελώντας αδιάψευστο στοιχείο της αισθητικής και χωροταξικής σύγχυσης του ιδιοκτήτη της αγροικίας/μεζονέτας/ρουμς του λετ, ότι κάτσει.
Ουφ! Μου ανέβηκε η πίεση πάλι! Κανείς με καμιά μπουλντόζα, βρε παιδιά;;;


*Ο τίτλος αναφέρεται σε μια μνημειώδη έκδοση του 1984 των Φίλων του περιοδικού ΑΝΤΙ με τον τίτλο «Κάτι το Ωραίον, Μια Περιήγηση στη Νεοελληνική Κακογουστιά»

Δεχόμεθα μπάζα

Πραγματικά υποκλίνομαι μπροστά στο δημοσιογραφικό ογκόλιθο που αποτελεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα από τα αξιότερα «μπουμπούκια» του αθλητικού ρεπορτάζ. Με τέτοιες εμπνευσμένες ατάκες αποδεικνύει περίτρανα ότι όντως η δημοσιογραφία αποτελεί στις μέρες μας ένα υψηλό «λειτούργημα»: ποιο άλλο επάγγελμα σου χαρίζει τόσο αβίαστο γέλιο, με τόσο μεγάλη συχνότητα;;;
Είπε λοιπόν ο μετρ:
«Ο αγώνας τέλειωσε με τρία γκολ, ένα για κάθε ομάδα».
«Η πρωτοπόρος Αναγέννηση Άρτας είναι δεύτερη».
«Έχουμε μαζί μας τον Σπύρο Γιαννάκη, 16 ετών, μαθητή του 3ου Λυκείου
και αθλητή του Πύρρου. Λοιπόν Σπύρο, πες μας πώς σε λένε, πόσο χρονών
είσαι, σε ποιο σχολείο πηγαίνεις και σε ποια ομάδα αγωνίζεσαι».

Δεχόμεθα και τα δικά σας -αθλητικά και όχι μόνο- δημοσιογραφικά «μπάζα».
Ποιες ατάκες σας συγκλόνισαν; Ποιες σας έκαναν να αναφωνήσετε «Όχι άλλο κάρβουνο»; Ποιες σας όπλισαν με τη βαριοπούλα που έκανε θρύψαλλα τον τηλεοπτικό σας δέκτη;

Και όμως υπάρχει αυτό το βιβλίο!

Μου το έστειλε φίλος και δεν πίστευα στα μάτια μου. Το βιβλίο λέγεται «Η αναρχία του δημοσίου υπαλλήλου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Προπομπός. Συγγραφέας του ο κ. Ιούλιος Αύγουστος. Περιλαμβάνει 38 "καυτές" ενότητες συν παράρτημα. Έχω μείνει άφωνη...

Μέρος Α: H ΑΝΑΤΟΜΙΑ του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ
1. Η «καλή» μέρα από το πρωί φαίνεται: Καταραμένη κάρτα εισόδου
2. Τα αξεσουάρ του δημόσιου υπαλλήλου
3. Χαρακτηριστικοί τύποι υπαλλήλων στην δημόσια διοίκηση (ζουν ανάμεσά μας)
4. Οι γεροντοκόρες και τα γεροντοπαλίκαρα δημόσιοι υπάλληλοι
5. Συνδικαλιστές, σαλτιμπάγκοι και ήρωες δημόσιοι υπάλληλοι
6. Δημόσιος Υπάλληλος από τζάκι: Η ελίτα του κλάδου
7. Η νέα γενιά δημοσίων υπαλλήλων
8. Πώς ξοδεύουν το χρόνο τους οι δημόσιοι υπάλληλοι
9. Θερινή Ραστώνη: Οι διακοπές του δημόσιου υπαλλήλου
10. Η σεξουαλική ζωή των δημοσίων υπαλλήλων
11. Τι δεν γνωρίζουμε και θα θέλαμε να μάθουμε για την ζωή των δημόσιων υπαλλήλων


Μέρος Β: Μια ΖΩΗ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Το ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
12. Πώς πέρασα στο δημόσιο (αυθεντικό απόσπασμα από το Ημερολόγιο της άγνωστης δημόσιας υπαλλήλου)
13. Το δημοσιοϋπαλληλικό γραφείο (μα για πάντα δικό σου)
14. Η καταξίωση του δημόσιου υπαλλήλου
15. Το νέο περιβάλλον προσφέρεται για πολλά
16. Ευρώπη σου ’ρχόμαστε: Περιπέτειες και άγρια γούστα δ.υ. στο πλαίσιο των Κοινοτικών Προγραμμάτων
17. Επικίνδυνες σχέσεις (στη δημόσια διοίκηση)
18. Ο ιερός πόλεμος των δημόσιων υπαλλήλων
19. Δημόσιο, το μεγαλείο σου πολλοί εζήλεψαν
20. Τι γίνετε στις ημιαργίες
21. Προϊστάμενοι «Τέρατα» και μέθοδοι εντατικής αποθεραπείας τους
22. Πάντοτε προς το καλύτερο: Εσωτερικός δανεισμός και προμήθειες υλικών στο δημόσιο
23. Το δημόσιο βλάπτει σοβαρά την υγεία
24. Δώστε τον κωδικό: Η Ψηφιακή Τεχνολογία στην υπηρεσία της δημόσιας διοίκησης
25. Επιχείρηση «παλιά δαντέλα»: Η επικοινωνία με τους παππούδες της δημόσιας διοίκησης

Μέρος Γ: ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ και ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ στη ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ
26. Στο δημόσιο, όσο ζεις, μαθαίνεις
27. Ήρθαν οι Απόκριες: Σωτήριες μεταμφιέσεις εκεί που δεν πίπτει λόγος
28. Κορίτσια φιλούδια: Οι φιλελεύθεροι έλεγχοι από υπαλλήλους δημόσιων υπηρεσιών
29. Κι όμως, υπάρχει Θεός: Η Θεία Νέμεση, όταν ο πολίτης ψάχνει το δίκιο του
30. Εύκολος πλουτισμός στο δημόσιο: Αλήθειες και μύθοι
31. Πώς ελέγχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τις μελέτες: Οδηγίες για να μην την πατήσετε
32. Οι μαύρες τρύπες στη δημόσια διοίκηση: Μία ερμηνευτική προσέγγιση του φαινομένου, για να μην πέσετε μέσα
33. Τα εννέα (9) θανάσιμα αμαρτήματα στη δημόσια .διοίκηση.

Μέρος Δ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ
34. Μαθήματα πρακτικής ψυχολογίας για δημόσιους υπαλλήλους
35. Το ιδεολογικό υπόβαθρο της επανάστασης του δημόσιου υπαλλήλου
36. Η καταπολέμηση των φυσικών εχθρών των δημόσιων υπαλλήλων
37. Στη δίνη της πολιτικής εξουσίας: Η Αναρχία του δημόσιου υπαλλήλου στο «στόμα του λύκου»
38. Επίλογος: Η Αναρχία του δημόσιου υπαλλήλου αντίδοτο ενάντια στην Κοινωνική Τρομοκρατία στο δημόσιο τομέα
Παράρτημα
Αξιώματα στη δημόσια διοίκηση
Αφορισμοί στη δημόσια διοίκηση
Τεστ: Πόσο σας ταιριάζει να είστε δημόσιος υπάλληλος;
Αντι-λεξικό χρήσιμων όρων της δημόσιας διοίκησης
Η Αργκό των δημόσιων υπαλλήλων

Παραιτούμαι!

Φεύγω, φεύγω τρέχοντας. Ανοίγω την πόρτα και δεν ξανακοιτάω πίσω. Αποχαιρετάω μια για πάντα τη γαλέρα μετά από πέντε χρόνια κουπί. Αρκεί να πω μια λέξη «Παραιτούμαι».
Το σκέφτομαι μέρες, μήνες, χρόνια. Πάντα φτάνω στη μεγάλη απόφαση. Και πάντα κάνω πίσω. Γιατί βρίσκονται εκεί μπροστά μου αυτά που θα χάσω, μα ποτέ αυτά που θα κερδίσω. Κι ας έχει γίνει η καθημερινότητα μια θηλιά στο λαιμό. Εγώ εξακολουθώ να έχω στο μυαλό μου την ασφάλιση που θα πάει περίπατο, το πόσο δύσκολα θα ξαναβρώ δουλειά (ναι, εγκλημάτησα, έχω περάσει τα 35), το ξεβόλεμα, την κοινωνική «αποτυχία» (πάλι τα παράτησες, χρυσό μου; μα πουθενά δεν στεριώνεις πια εσύ;).
Αυτή τη φορά όμως είμαι έτοιμη για τη βουτιά. Είμαι; Τρέξε Λόλα Τρέξε!

H σαβούρα

Ήταν μια μεγαλειώδης σαβούρα! Την οποία ακολούθησε μια αρκούντως θεαματική προσγείωση. Ο απολογισμός: ένα χτυπημένο γόνατο, ένα παρολίγον σακατεμένο χέρι, μια πονεμένη πλάτη, ένας ματωμένος αγκώνας: Η Πασταφλώρα στο Μαγικό Κόσμο των Διαλυμμένων Αθηναϊκών Πεζοδρομίων.
Σοκ και Δέος. Κι έτσι πέρασε μια ολόκληρη συναρπαστική μέρα στο κρεβάτι συντροφιά με παυσίπονα, γάζες, μπεταντίν και την Πασταφλώρα να βογγά και να βρίζει. Γιατί αυτή δεν είναι πόλη, αλλά το Γκουαντάναμο των πεζών...

Τα κηρία της κυρίας

Άλλοι αναζητούν τη δόξα στα Φέιμ Στόρι, άλλοι χτίζοντας κτίρια με ονοματεπώνυμο, άλλοι στους διαγωνισμούς σταυρόλεξου. Ε, να που η δόξα τελικά μπορεί να βρίσκεται στην ταπεινή παραφίνη!




Καλά μου παιδιά, μια επιχείρηση - μύθος γεννήθηκε: Τα κηρία της κυρίας! Εκεί που το ξεκούδουνο συναντά την κηροπλαστική και η τέχνη το σουρεαλιστικό ζεν της Πασταφλώρας. Υποδεχτείτε το κερί βρυκόλακα, το κερί με μολόχα από το παρτέρι της γειτονιάς, το κερί με τα ζυμαρικά που είχαν ξεμείνει στο ντουλάπι. Τα παραπάνω «αριστουργήματα» θα παρουσιαστούν τον Ιούνιο μαζί με άλλα πολλά έργα από τα υπόλοιπα καλλιτεχνικά εργαστήρια της σχολής –ψηφιδωτά, πάτσγουορκ, παπιέ μασέ, μαριονέτες, trash art κτλ κτλ. Μεταξύ μας όμως τώρα, δεν νομίζω ότι οι επισκέπτες της έκθεσης θα εκτιμήσουν έργα σαν το κερί βρυκόλακα, είμαι σίγουρη όμως ότι οι νεαροί επαναστατημένοι βλαστοί τους θα επιδείξουν την προσήκουσα προσοχή.
Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους όσους συμμετείχατε με τις ιδέες και την ψήφο σας και ειδικές ευχαριστίες στη νονά Ιφιμέδεια για την εξαιρετική της πρόταση. Και οπωσδήποτε ένα εύγε στο συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL για το φάνκι λογότυπο (παιδί μου, μήπως δουλεύατε κάποτε σε διαφημιστική;;;).

Last Drive@gagarin: ολική επαναφορά

Αυτό που ζήσαμε το βράδυ του Σαββάτου στο κατάμεστο Gagarin, δεν ήταν μια απλή συναυλία, αλλά η πλήρης αποθέωση. Οι Last Drive τα έδωσαν όλα επί σκηνής σε ένα live που σήμανε την ολική επαναφορά τους στην ελληνική ροκ σκηνή. Το γκρουπ έπαιξε γύρω στις δυόμισι ώρες κάνοντας τον κόσμο να παραληρεί και τα δύο encore στο τέλος της συναυλίας απέδειξαν του λόγου το αληθές. Και ΟΚ ήταν μεγάλη η συγκίνηση και για το συγκρότημα και για όλους εμάς παλιότερους που είχαμε την ευκαιρία να θυμηθούμε τις παλιές καλές εποχές, όπως την ιστορική συναυλία στη Γεωπονική. Το καλύτερο όμως ήταν ο ενθουσιασμός των πιτσιρικάδων που χτυπήθηκαν κανονικότητα επί δύο και βάλε ώρες ανεβάζοντας τον ενθουσιασμό πάνω και κάτω από τη σκηνή: γιατί δεν είναι και λίγο πράγμα μετά από τόσα χρόνια απουσίας να επιστρέφεις και μάλιστα μπροστά σε ένα καινούργιο κοινό που πραγματικά γουστάρει. Και σε κάνει να γουστάρεις κι εσύ. Φεύγοντας εξουθενωμένοι από το Gagarin, ήρθε η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα: ο καψουροσταθμός στο ταξί να βαράει ασταμάτητα τσιφτετελομπαρόκ νταλκαδοάσματα. Δυο κόσμοι, δυο παράλληλα σύμπαντα στην ίδια πόλη...

Συνέντευξη είπατε; Βουαλά!

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Καλοκαίρι στο νησί με μουσική υπόκρουση Thievery Corporation. Να έχω παραιτηθεί από τη δουλειά την προηγούμενη μέρα και να τρώμε γερμάδες στην παραλία παρέα με τo συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Οι λογαριασμοί, το ενοίκιο και το σούπερ μάρκετ. Είδες τα οικονομικά βάρη πώς σε ξυπνάνε; Κανονική ψυχρολουσία λέμε.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Το φωτορεπορτάζ με τα Χαρακτηριστικά τοπία του Ναυπλίου. Ακόμα κλαίω όταν βλέπω τις φωτό.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Είμαι χύμα.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Θυμώνω πάρα μα πάρα πολύ εύκολα.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα, αρκεί να μην κρύβουν ιδιοτέλεια.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τη Σοφία Βέμπο.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Η γενιά των 600 ευρώ που ρουφάει το μεδούλι της κατακαημένης εργοδοσίας.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στην Αμοργό (βαθύς αναστεναγμός…)

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Μπόρχες, ο Παπαδιαμάντης, ο Καραγάτσης, ο Κόντογλου, ο Αθανασιάδης, ο Κουτρουμπούσης.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την καλοσύνη πρωτίστως. Αρκεί ο άνθρωπός μας να μη μιλάει για στρατό, ποδόσφαιρο, μπουζούκια, αυτοκίνητα, ξεφτιλοριάλιτι, το συγκλονιστικό μουσακά της μάνας του και το πόσο πετυχημένος είναι.

... και σε μια γυναίκα;
Την καλοσύνη επίσης. Αρκεί η μαντάμ να μη μιλάει για πυροβολημένους γκόμενους, δίαιτες - αστραπή, κομμωτήρια, μπουζούκια, ξεφτιλοριάλιτι, τα καταπληκτικά παιδιά - θαύματα που έχει, τα θαυμάσια ιδιωτικά σχολεία που τα έχει στείλει, την (αχρείαστη) πλαστική που θέλει να κάνει.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
William Orbit, ο γκουρού της electronica.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Ταραραραραρα. America, Ταραραραραρα, Hot as Hell! (μικρός καθημερινός φόρος τιμής στους Motorhead)

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ο Τσελεμεντές. Όσες φορές κι αν τον διαβάσω μου φαίνεται εντελώς ακατανόητος.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ο Θου-Βου, ειδικά στο σημείο που έλεγε «Καράτε λέγεται και είναι απλό». Τέτοια άκουγα και πήγα και σακάτεψα τη μέση μου στα βάρβαρα dojo. Απαράδεκτον δια πράκτορες!

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
O Ακριθάκης.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το κίτρινο.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Καλοκαίρι στο νησί και να τρώμε γερμάδες στην παραλία παρέα με τo συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL ακούγοντας Thievery Corporation.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Το κρασί. Είναι δε τόσο μεγάλη η αγάπη που του έχω ώστε εκτός από τη μόνιμη παρουσία μου στην Ένωση Βαρελοφρόνων από του χρόνου θα γραφτώ σε σεμινάρια οινογνωσίας.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τα συγγνώμη που δεν είπα.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τους νεόπλουτους, τους στελεχάτους, τους χυδαίους, τους απαίδευτους, τους εξουσιομανείς, τους φαρμακόγλωσσους, τους μπουζουκόβιους, τους παιδεραστές, τους τζιπάτους, την τηλεόραση.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Ταβανοσκόπηση και κατασκευή αλλόκοτων κεριών. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι γιατροί. Πολύ επικίνδυνη ράτσα λέμε.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Για να μη δημιουργήσω εντάσεις. Αν και σε πολλές περιπτώσεις θα έπρεπε.

Ποιο είναι το μότο σας;
Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Στον ύπνο μου μετά από ολονύχτια οινοποσία εξαιρετικών Petrus και Chateau Margot.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Πασταφλώρα, παιδί μου, επειδή είμαι στις καλές μου σήμερα θα πραγματοποιήσω 30 (!!!) ευχές σου!

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Το Ζεν και το κατέβασμα των καλοκαιρινών από το πατάρι.

Με τη σειρά μου (και ευχαριστώντας για μια ακόμα φορά την 3 parties a day) προσκαλώ τους Mujahedin, Sportgay, Δρ. Φλάντζα, estarian και νερίνα.

Σκάβε σκύλε! (το αφεντικό θέλει να αγοράσει καινούργιο τζιπ!)

Κάθε πρωί που έρχομαι στη δουλειά νιώθω σαν να μπαίνω στα αμπάρια μιας γαλέρας. Κάθομαι στον πάγκο, πιάνω τα κουπιά και μετά μου δένουν τα πόδια με μια χοντρή αλυσίδα. Και αρχίζει το ταξίδι… Χθες μάθαμε ότι πέταξαν έξω από τη γαλέρα έναν από τους καλύτερους κωπηλάτες. Έκανε το έγκλημα να ζητήσει μειωμένο ωράριο εξαιτίας ενός σοβαρού προβλήματος στην οικογένειά του. Λαμπρά! Ο Γιώργος ήταν μια όαση καλής θέλησης και χιούμορ σ’ αυτόν τον σκυλοπνίχτη. Κι ο άνθρωπος με τον οποίο μπορούσες να πεις δυο σωστές κουβέντες και να μιλήσεις για θέματα που ξεκινούσαν από τους Sepultura και τη Φωτεινή της Νύχτας κι έφταναν μέχρι τους απολυμένους της Softex και τους Zapatistas. Ανήκε στην τιμημένη γενιά των 600 ευρώ, ξέρετε, αυτών των υψηλά αμειβομένων υπαλλήλων που ρουφάνε το μεδούλι των εργοδοτών.
Επειδή, δυστυχώς, δεν μπορώ να σπάσω τα κόκαλα μερικών - μερικών εδώ μέσα, ούτε έχω τη δυνατότητα να τους ρίξω 35 χάπια Laxatol στον καφέ τους και να τους γεμίσω τσίχλες το πολυτελές τζιπ τους, τους αφιερώνω εξαιρετικά το παρακάτω κομματάκι των Laibach. Τι είπατε; Σας θυμίζει ολίγη από Νταχάου; Εμένα να δείτε!

Είναι πολλές οι συναυλίες Άρη...

Α, μα έχω μπλοκάρει πια με τόσες συναυλίες μαζεμένες!
Ξεκινάμε αυτό το Σάββατο με τους Last Drive. Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα, ξεχνιούνται; Τον Ιούνιο τώρα έρχονται οι Underworld (πολύ ντάπα ντούπα και δεν νομίζω να ακολουθήσει κανείς, γκρρρ καταραμένα γηρατειά!) οι Faithless (εγγυημένο ξεσάλωμα στο χορό, από τις καλύτερες συναυλίες στο Ρόδον, θα είναι η 4η φορά που τους βλέπω). Στους Placebo έχουμε πρόβλημα: τους σιχαίνεται ο συνήθης καταληψίας του οικογενειακού DSL και πέφτουν σχεδόν στο καπάκι με τους Faithless. (άραγε θα έχουμε συνέλθει από τόσο χορό δυο μέρες μετά; ε, ψιτ μη μου βγάζεις τη γλώσσα, απαίσιε καταληψία! Κι εγώ ανέχτηκα τόσο καιρό τα μεσαιωνικά τραγούδια με άρπα που άκουγες!)
James ξαναμανά μαζί, τους χάνεις; Δύσκολο. Μάλλον όμως θα ρίξουμε πόρτα στους Metallica, πού να τρέχεις τώρα at devils mother και κυρίως πού να παρκάρεις; (συγγνώμη φίλε mujahedin, στο είχα τάξει, αλλά να....τα γηρατειά, η πεζοπορία, η ορθοστασία, τα 60 ευρώ, μάλλον στα μαντολινάτα του Φώτη Αλέπωρου θα καταλήξουμε...) Kaiser Chiefs, αβάδιστα! Οι τύποι το έχουν! Γίνεται να μην είσαι εκεί; Με τι μούτρα θα αντικρίσεις μετά το μικρό κουμπαράκι στο οποίο τόσους μήνες κάνεις ροκ κατήχηση; Ε;
Εντάξει και τώρα ήρθε η ώρα της ντροπιαστικής αποκάλυψης: ναι, με λένε Πασταφλώρα και θα πάω στον George Michael... Μη βαράτε, λέμε! Για χάρη της Έλλης θα το κάνω, που μου το ζήτησε τόσο ευγενικά! (ΟΚ, το ξέρω ότι δεν σας έπεισα, κατά βάθος είμαι ένας φλώρος και μισός, μέχρι και Παπακαλιάτη έβλεπα!). Καλά, θα το ξανασκεφτώ... Έχω δώσει μια υπόσχεση όμως! (ε, ψιτ παλιοκαταληψία, σταμάτα να με τσιμπάς! δεν ξεχνώ ποιος ακούει σ' αυτο το σπίτι τους φρικιαστικούς Europe και όλα τα υποπροϊόντα του φλωρομέταλ!)

Μικροί ψαράδες έτοιμοι για την ψηφοφορία;;;

Καλά μου παιδιά, η ώρα της πολυαναμενόμενης ψηφοφορίας έφτασε και
με δημοκρατικές διαδικασίες θα επιλέξουμε το όνομα των πασταφλωρωκεριών. Στη συνέχεια ο συνήθης καταληψίας του οικογενειακού DSL θα το μετατρέψει σε αφίσα, κάρτα, κορνίζ... ε, λογότυπο, ήθελα να πω, κάρτα, σφραγίδα, ταμπέλα, μπλουζάκι, μπρελόκ, πατάκι μπάνιου, φτου και βγαίνω. Ο νικητής θα ανταμειφθεί με κερί της αρεσκείας του (και ένα κιλό παϊδάκια συν ένα κασόνι μπίρες Κάιζερ αν είναι ο φίλος και εκλεκτός συνάδελφος Κυριάκος).
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
Candela, Keriflora, Φυτιλάκι, Μπουρλότο, Τα Κηρία της Κυρίας, ΚηροΜΠήγια, Candle Pricks, Τον κακό μας τον κηρό, Φουέγκο ντι φλορ, 蜡烛 (το κερί στα κινέζικα), Μην τα φάτε, ανάψτε τα, 29 κατασκευαστές κηροπηγίων συνιστούν Πασταφλώρα - Αυτοί ξέρουν, Ένα κερί που το έλεγαν Πάστα / Ένα κερί που το έλεγαν Φλώρα, Ακατάλληλα δια τελετές και θυσίες, 100% livani free, Βγαίνει και σιμπιζάκι (αλλά βαριόμουν να το βάψω), Καμένα φυτίλια, μέρος πρώτο, Give me candles, give me fire, give that which I desire, Είμαστε κεριά και είμαστε καλά, pastaflora in candleland, Mind the candle, Συμφωνία Κηρίων, ΠασταφλόΓα, Ωραία μου Κηρία, το κερί «γαρ εγγύς», wax out, Κηρία Πασταφλώρα, Φλωρακεράκια, Ευκηρία, Ποτέ την Κερια-κή, Πάρτε ρε μ... απο τα κεριά τα δικά μου!

Σημείωση προς κουμπάρους, φίλους, συναδέλφους, μπατζανάκηδες, σπιτονοικοκύρηδες, συγγενείς, συναδέλφους, μανικιουρίστες-πεντικιουρίστες και λοιπές καλλιτεχνικές δυνάμεις: στείλτε κι εσείς τη γνώμη σας στο pastaflor@gmail.com.

Πώς πέρασα το ΣΚΔΤ - χαρακτηριστικά τοπία του Ναυπλίου*

*βασισμένο σε μια μεγαλοφυή -ομολογουμένως- ιδέα του αξιότιμου κ. Μπάμπη Ζαβού.

Ναύπλιο για τους περισσότερους ίσον ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, καλοντυμένα ζευγαράκια που περπατούν χέρι-χέρι, γραφικά σοκάκια, ένα γιασεμί, μια γλάστρα, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου. Είπαμε για τους περισσότερους, όχι όμως για κάτι χύμα τύπους σαν την Πασταφλώρα και το συνήθη καταληψία του οικογενειακού DSL που είδαν την πόλη με ένα άλλο μάτι ...


Ρομαντικές στιγμές στην παραλία




Μαγευτική θέα της παλιάς πόλης από το παράθυρό μας





Αντιπροσωπευτικό δείγμα τοπικής αρχιτεκτονικής





Η πραγματικά επιτυχημένη ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της πόλης




Πασταφλώρα, πριν το ολονύχτιο κλάμπινγκ, στο Λάθος βεβαίως βεβαίως





Ο συνήθης καταληψίας του οικογενειακού DSL χάνεται γιατί ρεμβάζει!



του μπι κοντίνιουντ...

Σχέδιο Πόλεως καλεί bloggers!

Το ραντεβού: Την Παρασκευή 4 Mαϊου, στις 8.30 μ.μ.
Ο χώρος; Το Σχέδιο Πόλεως, Κατεχάκη 56 (κοντά στο σταθμό του Μετρό)
Ο λόγος; Μια ανοιχτή συζήτηση για το blogging.
Ποιος το διοργανώνει; Τα παιδιά του Σχεδίου Πόλεως*.
Και ποιοι είναι;
Έχουμε και λέμε: Το Σχέδιο Πόλεως είναι ένας νέος χώρος που δημιουργήθηκε από μια ομάδα εικαστικών και άλλων ... ανήσυχων και δημιουργικών πνευμάτων. Εκτός από τις διαρκείς ανοιχτές ομαδικές εκθέσεις που φιλοξενεί, προγραμματίζει να πραγματοποιήσει μια σειρά εκδηλώσεων για τους νέους τρόπους επικοινωνίας και έκφρασης που αναπτύσονται έξω από τα καθιερωμένα και κατεστημένα κανάλια. Και το blogging συγκαταλέγεται σ' αυτούς.
Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε στο mail: farfoulas@gmail.com.

*φίλοι καλοί και αγαπημένοι!

Ο Φτωχούλης του Θεού

Για χρόνια ο φίλος μου ο Λευτεράκης έκρυβε τα λεφτά του μέσα σε βιβλία και συγκεκριμένα στο «Φτωχούλη του Θεού», ένα ασφαλές και απάνεμο λιμάνι στην επικλινή και σκονισμένη βιβλιοθήκη του. Το ιδιόρρυθμο αυτό χρηματοκιβώτιο σταμάτησε τη λειτουργία του την ημέρα που του έκανα δώρο κάτι παλιούς τόμους της ιατροδικαστικής που ευλαβικά ο θείος Πλούτων είχε μαζέψει από τα σκουπίδια. (και τους οποίους η θεία Λίτσικο μου είχε ζητήσει να εξαφανίσω με απόλυτη διακριτικότητα). Ενθουσιασμένος ο Λευτεράκης, ο οποίος μοιραζόταν τις ίδιες πεισιθανάτιες αντιλήψεις με τον αγαπημένο μου θείο, μετέφερε τα χρήματά του στη σελίδα με τη φωτογραφία του τύπου που τον είχε πατήσει το τρένο.
Εγώ πάλι δεν έφτασα σε τέτοιους εξτρεμισμούς. Ό,τι χρήματα είχα τα καβάτζωνα στον «Τελευταίο Πειρασμό» και ό,τι "χαρτί" προοριζόταν να εξοφλήσει τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ το καταχώνιαζα σε ένα δερματόδετο αντίτυπο του «Δράκουλα».
Εσείς ποιο βιβλίο θα διαλέγατε για να κρύψετε τα χρήματά σας;

(Υ.Γ. η συλλογή ονομάτων για τα κεριά συνεχίζεται. Η ψηφοφορία την άλλη εβδομάδα)

Κανείς καμιά ιδέα;

Κάτι που δεν σας έχω πει τόσο καιρό τώρα είναι ότι τα Χριστούγεννα τέλειωσα τα σεμινάρια της κηροπλαστικής. Α, ναι, η Πασταφλώρα εκτός από το καθημερινό κουπί στη γαλέρα, το μπριτζ και τα φιλανθρωπικά τέια, όποτε βρίσκει χρόνο φτιάχνει τα μικρά της «αριστουργήματα». Μη φανταστείτε ότι είναι τίποτα σπουδαίο, απλά στα μάτια του μαθητευόμενου «καλλιτέχνη» φαντάζουν τα πιο ωραία κεριά του πλανήτη.
Και να που τα «αριστουργήματα» θα εκτεθούν τον Ιούνιο στο χώρο της σχολής, μαζί με τα έργα και των υπόλοιπων καλλιτεχνικών εργαστηρίων. Η δασκάλα μας συμβούλευσε να μην εκθέσουμε ανώνυμα, αλλά τα κεριά μας να έχουν … ονοματεπώνυμο. Έτσι λοιπόν πρέπει να βρεθεί ένα ωραίο όνομα για να μπει στην ετικέτα. Μέχρι στιγμής έχει πέσει η ιδέα να τα πούμε τα Κεριά της Πασταφλώρας (κάτι σαν το Σουβλάκι της Λωξάντρας ένα πράγμα). Έχει κανείς καμιά άλλη πρόταση; Όλες οι ιδέες θα τεθούν σε ψηφοφορία και ο τυχερός θα ανταμειφθεί με κεριά, βεβαίως βεβαίως!

Απαντώντας στη φιλοσοφική πρόσκληση του Δρ. Φλάντζα

Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ στον αξιότιμο Δρ. Φλάντζα αυτόν τον ευπατρίδη του βλόγκινγκ, ο οποίος με προσκάλεσε να αναλύσω τις φιλοσοφικές μου θέσεις;
Μετά από πολλή σκέψη κατέληξα στο ότι η φιλοσοφική μου υπόσταση στηρίζεται
α) στην απάντηση στο μεγάλο ερώτημα για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα και
β) σε μια αρκούντως υπερβατική στιχομυθία

Η απάντηση στο μεγάλο ερώτημα για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα:
42.

Η στιχομυθία
-Πώς είπαμε ότι λέγεται αυτή η νόστιμη κρούστα;
-Πήλινος κεσές, αμίγκο.

Η 21η Απριλίου ή το Στρίβειν δια του αρραβώνος

Το βράδυ της 21ης Απριλίου αρραβωνιάστηκαν η θεία Λίτσικο και ο θείος Πλούτων. (αν θυμάστε από προηγούμενο ποστ ο θείος Πλούτων είναι ένας απίθανος τύπος που ασχολείται με τις αιτήσεις, τις μηνύσεις, τα υπομνήματα, τα σταυρόλεξα και τη συγγραφή επικήδειων). Ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για την οικογένεια γιατί η θεία, μεγαλοκοπέλα πλέον και πολλαπλώς ατυχήσασα, είχε καταφέρει επιτέλους να αποκατασταθεί. Η χαρά όμως μετατράπηκε σε ανησυχία την επόμενη μέρα γιατί ο θείος Πλούτων δεν είχε δώσει κανένα σημείο ζωής μέχρι το απόγευμα. Σαν να είχε ανοίξει η γη και να τον είχε καταπιεί...
Η θεία πίστεψε ότι είχε πέσει σε έναν ακόμα ασυνείδητο τεντιμπόι και μόνο στη σκέψη ενός ακόμα «στρίβειν δια του αρραβώνος» επικράτησε πανικός. Λίγο πριν την πλήρη κατάρρευση της θείας ένα τηλεφώνημα ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: ο θείος Πλούτων ήταν εξαφανιστεί γιατί είχε γίνει πραξικόπημα και ήταν σε επιφυλακή. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που η αναγγελία ενός πραξικοπήματος συνοδεύτηκε από τόσους αναστεναγμούς ανακούφισης!

H γενιά του Κλικ, είκοσι χρόνια μετά

Ήταν τον Απρίλιο του 1987 όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του Κλικ, με εξώφυλλο την εικονική περσόνα του Max Hedrum. Μέσα σε χρόνο dt το περιοδικό που ευαγγελιζόταν ότι «η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή» (μέσα από το ιστορικό ασημένιο εξώφυλλο) δημιούργησε τους πρώτους νεοφώτιστους του lifestyle. Τα αμπέχονα και τα ταγάρια μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τα ροκ ημερολόγια έκλεισαν, το θυμωμένο ύφος της αμφισβήτησης έσβησε επίσης. Ο αγώνας πλέον μεταφέρθηκε στις μπάρες των ορθάδικων της εποχής: στο Rock’n Roll, το No name και αργότερα στα μαγαζιά του Φερνάντο. Με ένα ποτό στο χέρι άκουγες Prince, Talking Heads και κάτι περίεργους τύπους από τη Νέα Υόρκη που τους έλεγαν Beastie Boys. Είχε ξεκινήσει η εποχή της καλοπέρασης, της υπερκατανάλωσης και της αποθέωσης του εγώ.
Είκοσι χρόνια μετά, κάνοντας έναν απολογισμό δύσκολα θα έλεγε κανείς ότι το Κλικ ήταν η αιτία της στροφής στο lifestyle, υπήρξε όμως σίγουρα το μέσο. Παιδί της εποχής του, πυροδότησε κάποιους μηχανισμούς που ούτως ή άλλως θα έμπαιναν αργά ή γρήγορα σε ισχύ. Απλά συχνά μελαγχολώ παρατηρώντας την κατάληξη εκείνης της φανταχτερής γενιάς, της γενιάς μου, που πλέον σφηνωμένη στα γρανάζια των πολυεθνικών, των διαφημιστικών και των ΜΜΕ αναμασά έναν παλιμπαιδισμό και έναν θλιβερό (τι ειρωνία, έτσι;) τρόπο ζωής που συχνά σοκάρει.

Destroy Acropolis* ή Κατεβαίνω αμέσως!

Την ιστορία μου τη διηγήθηκε ο Διαμαντής και τον ευχαριστώ πολύ.
Ο Γιώργος Μακρής, ήταν ο Γενικός Διοργανωτής του ΣΑΣΑ, δηλαδή του Συνδέσμου Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων. Στόχος των ΣΑΣΑ, σύμφωνα με την προκήρυξη που συντάχθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1944 (!!!), ήταν η ανατίναξη αρχαίων μνημείων και η προπαγάνδα εναντίον τους. Ως πρώτη καταστροφή ορίστηκε η ανατίναξη του Παρθενώνα, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην προκήρυξη, «μας έχει κυριολεκτικά πνίξει».
Ο Γιώργος Μακρής ήταν ένας «εραστής της απραγίας», ένας αυθεντικός μποέμ τύπος εκείνης της ψευτομπλαζέ ατμόσφαιρας της νησίδας του Κολωνακίου (1950-1960). Αυτοκτόνησε στις 31 Γενάρη του 1968 πέφτοντας από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας, σε μια πράξη διαμαρτυρίας για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Λίγο πριν ανέβει στο κτίριο, ο θυρωρός της πολυκατοικίας τον ρώτησε πού πήγαινε. Ο Γιώργος Μακρής του απάντησε λακωνικά «Κατεβαίνω αμέσως». Και έτσι έκανε. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Τον τίτλο της οργάνωσης; Τους σκοπούς; Την προσωπικότητα του Μακρή; Εγώ πάντως κόλλησα με το "Κατεβαίνω αμέσως"!

*To Destroy Acropolis ήταν επίσης ένα τραγούδι του Βανάκου και των Profiles. Το θυμάται κανείς;

Όταν η Θύρα 7 συνάντησε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο

Αντιγράφω από το Sport Fm κορυφαία δήλωση του Κώστα Μπαρμπή, προέδρου της Πανελλήνιας Ενωσης Φίλων Ολυμπιακού-ΠΕΦΟ: «Υστερα από 44 χρόνια άψογης και υποδειγματικής λειτουργίας, για την οποία ανακηρύχθηκα κορυφαίος φίλαθλος της χώρας και τιμήθηκα με 123 πλακέτες και κύπελλα για την κοινωνική, μορφωτική και ανθρωπιστική μου δραστηριότητα, και ως πρώην γενικός γραμματέας του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, τέως καθηγητής παραρτήματος ευρωπαϊκού πανεπιστημίου και πρώην γραμματέας της διεθνούς επιστημονικής εταιρείας "Ο Βυζαντινός Πολιτισμός", αισθάνομαι ότι έχω εξομοιωθεί ούτε λίγο ούτε πολύ με τον διαβόητο Αλ Καπόνε της αμερικανικής μαφίας».
Όπως πάρα πολύ εύστοχα σχολίασε ο συντάκτης του Sport Fm: "Μακάρι να διάβαζε τη δήλωσή του η βία η ίδια. Από ντροπή θα είχε αναστείλει τις δραστηριότητές της... "

Υ.Γ.: Σύντροφε-ξάδερφε Δημήτρη Καρύδα σε ευχαριστώ πολύ για τον τίτλο!

Nα μου προσέχεις τον τουρίστι

Την αποφράδα ημέρα που διώξανε τους χίπις από τα Μάταλα, αρκετοί από αυτούς πήραν τα όρη και τα βουνά ώσπου έφτασαν σε γραφικά, απάτητα χωριά της περιοχής που είχαν να δουν ξένο από τη μάχη της Κρήτης. Σε κάποιο λοιπόν ανυπόταχτο κρητικό χωριό έσκασε μύτη ένας γενειοφόρος, μακρυμάλλης τύπος ντυμένος αρκούντως περίεργα που πολύ εντυπωσίασε τους αυτόχθονες ιθαγενείς. Τον πήγανε στο καφενείο, τον περιεργάστηκαν, μην είναι κανάς άγιος σκέφτηκαν, αλλά γρήγορα άλλαξαν γνώμη, και στο τέλος τον πλάκωσαν στις τσικουδιές και στα κοψίδια. Ο μυστηριώδης ξένος έμεινε στο χωριό και κάποιοι αυτόχθονες ιθαγενείς που ρώτησαν στη μεγάλη πόλη έμαθαν ότι τα περίεργα αυτά όντα λέγονται τουρίστι. Ο τουρίστι λοιπόν βρήκε ωραία φιλοξενία στο χωριό και μια μέρα πήγε κι έφερε και τους φίλους του, τάλε κουάλε μ’ εκείνον.
Σύντομα το κάθε σπίτι στο χωριό απέκτησε και τον τουρίστι του, τους έβαλαν και στο χωράφι να δουλέψουν, αλλά οι τουρίστι δεν είχαν αντοχές και έτσι σιγά-σιγά μεταμορφώθηκαν σε χαριτωμένα οικόσιτα pet. Συχνά άκουγες τις γιαγιάδες να φωνάζουν η μια στην άλλη όταν έφευγαν μερικές μέρες από το χωριό: «Να μου ποτίζεις τα λουλούδια, να μου ταϊζεις τις κότες και να μου προσέχεις τον τουρίστι». Οι τουρίστοι έφεραν μαζί τους κι ένα ωραίο φυτό, το πότιζαν, γέμισαν οι αυλές με δαύτο, το πήραν μέχρι και στον περίβολο της εκκλησίας και το βάλανε διακοσμητικό.
Ώσπου μια μέρα έκαναν ντου οι χωροφύλακες, ξερίζωσαν τα φυτά τους και έδιωξαν τους τουρίστοι από το χωριό. Τριάντα χρόνια μετά οι τουρίστοι, μεσήλικες πια, γύρισαν στο χωριό για να ξαναθυμηθούν τα παλιά. Η ιστορία είναι αληθινή, τη διάβασα πριν από χρόνια σε κάποιο κρητικό περιοδικό, μάλλον στις Στιγμές, και τη θυμήθηκα σήμερα, διότι ως γνωστόν ό,τι θυμάμαι χαίρομαι.

Αγαπάτε τα άνθη (και όχι μόνο)

Λίγο πριν τη μεγάλη πορεία προς τη σούβλα...

Δρ. Φλάντζας, ένας ευπατρίδης του +βλόγκινγκ+

Φίλες και φίλοι, υποδεχθείτε έναν πραγματικό ευπατρίδη του +βλόγκινγκ+, τον άνθρωπο, τον καλλιτέχνη, τον επιστήμονα, τον πολυτεχνίτη Δρ. Φλάντζα και το καλλιεπές ιστολόγιό του. Ο συμβουλευτικός μας σύμμαχος, όπως αυτοαποκαλείται ο ίδιος ο πολυπράγμων Δρ. Φλάντζας, διαθέτει τις σπάνιες ιδιότητες του ιατρού, του τερματοφύλακα, του επιστήμονα, του αναλυτή, του ιστιολόγου, του συγγραφέα του μπεστ σέλερ «ΣΚΕΨΟΥ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ, ΔΡΑΣΕ!» εκδ. ΦΛΑΝΤΖΑΣ καθώς και πολλών άλλων συγκλονιστικών επιστημονικών πονημάτων. Κυρίως όμως ο Δρ. Φλάντζας, ο άνθρωπος - ελβετικός σουγιάς της γνώσης, για την καταγωγή του οποίου ερίζουν η Σουηδία, η Κυψέλη και Της Γριάς Το Πήδημα, απαντάει σε όλα τα προβλήματα του πολυπληθούς αναγνωστικού του κοινού με συνέπεια, επιστημονική κατάρτιση και αφοπλιστική ακρίβεια. Δρ. Φλάντζας στα Τρίκαλα, Δρ. Φλάντζας στην Κακοράχη Κορινθίας και τώρα νέο κατάστημα Δρ. Φλάντζας στο εξωτικό Ντουμπάι.

Τα μαστόδοντα αλωνίζουν ανενόχλητα

Οι τοπικοί ποδοσφαιρικοί κάφροι έχουν φροντίσει τα τελευταία χρόνια να μην αφήσουν πινακίδα για πινακίδα που να μην καταστρέψουν με τα αυτοκόλλητά τους και τοίχο για τοίχο που να μην στολίσουν τις εκνευριστικές ανοησίες τους. Αγαπημένη τους εκτόνωση είναι να γράφουν χυδαία συνθήματα έξω από τους τοίχους του παιδικού σταθμού της περιοχής και ευτυχώς που τα τρίχρονα δεν μπορούν να διαβάσουν τα όσα θέλουν να κάνουν τα ανεγκέφαλα μαστόδοντα στις μανάδες της αντίπαλης ομάδας. Πριν από αρκετούς μήνες είχα γνωρίσει ένα από τα πρωτοπαλίκαρά τους, ένα τύπο γύρω στα 30 με IQ προτηγανισμένης πατάτας. Όταν τον ρώτησα γιατί καταστρέφουν με τα αυτοκόλλητά τους τα σήματα της τροχαίας και γιατί γράφουν αυτά που γράφουν έξω από τον παιδικό σταθμό, με κοίταξε με αγελαδίσιο βλέμμα κι άρχισε να χαζογελάει σαν τον Beavis και τον Butthead.
Απάντηση φυσικά δεν πήρα, γιατί προφανώς το μαστόδοντο δεν μπορούσε να συντάξει μια κανονική πρόταση: αυτό προϋποθέτει μια ελάχιστη εγκεφαλική λειτουργία, την οποία καταφανέστατα δεν διέθετε. Αναλογίστηκα επίσης ότι στα γελοία αυτοκόλλητά τους έγραφαν φαρδιά – πλατιά το όνομα του συνδέσμου τους και της «ομαδάρας». Φυσικά κανένας από τους προέδρους τους δεν πλήρωσε ποτέ για τους βανδαλισμούς των πινακίδων κι ούτε βγήκε να ζητήσει συγγνώμη για την καθημερινή καφρίλα που όλοι εμείς τρώμε στη μάπα στο όνομα της «μεγάλης ιδέας του αθλητισμού».
Έπρεπε να έρθει ο πρώτος νεκρός για να ξεσηκωθεί το σύμπαν, μαζί τους και οι διάφοροι καραγκιόζηδες στα ΜΜΕ που ανενόχλητοι υποδαυλίζουν από τις εφημερίδες και τις εκπομπές τους τα οπαδικά πάθη. Τι στοίχημα πάτε ότι σε δυο εβδομάδες κανείς δεν θα θυμάται τίποτα και τα μαστόδοντα θα αλωνίζουν και πάλι όπως πριν;