Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Αίσιον και ευτυχές


Καλά μου παιδιά,
αντί για τις γνωστές τυπικούρες των ημερών, σας αφιερώνω αυτό το αξιολάτρευτο και άκρως αισιόδοξο ενσταντανέ που τόσο εύγλωττα αποδίδει τις προσδοκίες όλων μας για το νέο έτος. Με τη σειρά μου εύχομαι το 2009 να επιτύχουμε όλους τους μεγάλους εθνικούς στόχους, δηλαδή τον εξής έναν: την πρωτιά στη Γιουροβίζιον.
Όσο για τους πικραμένος φίλους, συζύγους, συγγενείς και κουμπάρους ΑΕΚτζήδες ελπίζω και ευελπιστώ να πάρουν επιτέλους το πρωτάθλημα και να το γιορτάσουν τρώγοντας νουγκατίνες από το Βυζαντινό και βρίζοντας τον ... ακατανόμαστο παρέα με τον αξιαγάπητο σπιτονοικοκύρη μας. Τέλος, σε προσωπικό επίπεδο (γιατί ως γνωστόν είμαι παλιοχαρακτήρας) μοναδική μου προσδοκία είναι να κρατήσω στα χέρια μου την πολυπόθητη πρόσκληση για το καθιερωμένο πάρτυ γενεθλίων της λατρεμένης Ζωζώς Σαπουντζάκη.

Αίσιον και ευτυχές! Και πάνω απ' όλα επαναστατικό! Σας φιλώ όλους!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Τρεχάτε ποδαράκια μας


Ζούμε συναρπαστικές μέρες! Το μωρό - ρέιβερ πιστό στο πρόγραμμά του μας ξενυχτάει καθημερινά και το γλέντι τραβάει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες: το σπίτι μας έχει γίνει ένα κανονικό αφτεράδικο κι εμείς έχουμε αποκτήσει μια γοητευτική χλωμάδα που πάει σετάκι με κάτι υπέροχους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια που θα έκαναν τον κάθε γκοθά να σκάσει από τη ζήλεια του (ακούς θεία Αλέκα που μου γυρνάς στη Rebound;;;)
Κάθε μέρα το φραντζολάκι μοιάζει και σε κάποιον άλλον: στην αρχή έμοιαζε στον μπαμπά, μετά στη μαμά, την τρίτη μέρα στο Δημήτρη Πουλικάκο (!), κάποιες φορές στην Bjork, όταν κάνει ρυτίδες στο Δήμο Σταρένιο, ενίοτε στην Αντζελίνα Ζολί καθώς και σε διάφορες μορφές από τα ένδοξα σόγια μας συμπεριλαμβανομένης της πολυαγαπημένης εξ' αγχιστείας θείας που τραγουδούσε τα αξεπέραστα χιτ "Αντε γραμμήσου" και "Σεξοχότατη".
Όπως καταλαβαίνετε τρέχουμε και δεν φτάνουμε και δύσκολα μπορούμε να κρατήσουμε το ιστοσαλόν σε λειτουργία. Σας στέλνουμε λοιπόν τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες ευχές μας και σας υποσχόμαστε να επανακάμψουμε δριμύτεροι μόλις το άτακτο βρέφος μπει σε μια σειρά και ηρεμήσουμε (και προπάντων κοιμηθούμε) λιγάκι.

Υ.Γ. Για εξελίξεις σχετικά με τα όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή γύρω- τριγύρω μπαίνουμε στο συλλογικό ενημερωτικό blog
ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Tελικά θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε;

Θα'θελα να γράψω πολλά, πάρα πολλά για τα όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες. Θα περιοριστώ όμως σε δυο απλές κουβέντες: όσο εμείς οι ίδιοι δεν αλλάζουμε νοοτροπίες και κάνουμε τους μικροαστισμούς μας παντιέρα που εξαργυρώνεται σε εκλογικές αναμετρήσεις αλλά κυρίως στις μίζερες ζωές μας, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Οι αλλαγές δεν ξεκινάνε τόσο από τους προσκυνημένους μπαγλαμάδες της εξουσίας, αλλά από εμάς τους ίδιους: οι "από πάνω" είναι ο καθρέφτης μας, εικόνα και ομοίωση ενός ζαμανφουτίστα λαού που θεωρεί μαγκιά την ατιμωρησία επιβραβεύοντας πανηγυρικά τη λαμογιά και την κοροϊδία. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε πραγματικά να ξυπνήσουμε από το μακάριο βόλεμά μας, αν θέλουμε να αλλάξουμε αφήνοντας στην άκρη τις "ζωούλες" μας και τα λοιπά υποκοριστικά που δηλητηριάζουν την ύπαρξή μας και να ανακτήσουμε επιτέλους το χαμένο αυτοσεβασμό μας.
Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω το τραγούδι των Rage against the Machine στη δική μου γενιά, τη γενιά των σαραντάρηδων τζιπάτων, στελεχάτων και μεζονετάκηδων που κάποτε πίστεψε ότι θα άλλαζε τον κόσμο, αλλά και σε όλα τα παιδιά που κατέβηκαν στο δρόμο, με την ευχή να μην σκύψουν το κεφάλι και να μην προδώσουν ποτέ τα ιδανικά τους όπως κάναμε όλοι εμείς.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Καλώς όρισες φραντζολάκι


Η μεγάλη περιπέτεια ξεκίνησε τον προηγούμενο Νοέμβρη στο θάλαμο αναμονής της κλινικής εξωσωματικής. Τριγύρω μου γυναίκες σε ένταση, πρόσωπα που έκλαιγαν, άνδρες που έτρωγαν τα νύχια τους. Το πρώτο ραντεβού με το γιατρό ακολούθησε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι εξαντλητικών εξετάσεων. Και στις αρχές Ιανουαρίου ξεκίνησαν οι ορμονοθεραπείες - μενίρ: μια βελόνα τρυπούσε κάθε βράδυ την κοιλιά μου και έριχνε μέσα μου τις ορμόνες - μολότωφ για μήνες. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα να τρελαίνομαι, βλέπετε όλα αυτά τα μυστήρια συστατικά έκαναν ντου στο σώμα και την ψυχή μου και υπήρξαν φορές που ήθελα να ανοίξω το παράθυρο και να πέσω κάτω. (Ευτυχώς μένω σε ισόγειο).
Για αρκετό καιρό εγώ δεν ήμουν εγώ, αλλά είχα μετατραπεί σε ένα βιοχημικό εργαστήριο που ρόλαρε μέσα από τις ενέσεις και σχεδόν καθημερινά έπρεπε να υποβάλλεται σε εξετάσεις και μετρήσεις.
Όταν στα μέσα Απριλίου έμαθα ότι ήμουν έγκυος, και μάλιστα σε δίδυμα, απλά δεν μπόρουσα να το πιστέψω. Το κατάλαβα όμως για τα καλά τους επόμενους 3,5 μήνες όταν έκανα ολυμπιακά ρεκόρ στους εμετούς, περνούσα την περισσότερη μέρα στο κρεβάτι βογγώντας και μου ήταν αδύνατο να φάω οτιδήποτε άλλο εκτός από τοστ. Το σκηνικό συμπληρώθηκε με μια αποκόλληση πλακούντα που με κάρφωσε για τα καλά στο κρεβάτι, ξεκινώντας έναν ατελείωτο κύκλο αγωνίας, ενώ στο μεταξύ μάθαινα ότι τελικά το ντουέτο (των διδύμων) είχε γυρίσει σε σόλο καριέρα. Κατάφερα να πάρω τα πάνω μου στις αρχές του Σεπτέμβρη, ενώ στο μεταξύ διαγνώστηκε ότι ήμουν στα πρόθυρα διαβήτη και ένα μήνα μετά έφαγα την τελική κουτρουβάλα: το μπεμπάκι βιαζόταν να βγει και εγώ βρέθηκα στο νοσοκομείο και μετά σε αναγκαστικό κρεβάτωμα στο σπίτι για άλλες 50 μέρες με πολύ ισχυρά φάρμακα.
Υπήρξαν πολλές φορές που έχασα το κουράγιο μου κι ακόμα περισσότερες που έσφιξα τα δόντια και είπα "θα τα καταφέρω". Κι όταν τα ξημερώματα της προηγούμενης Τετάρτης έσφιξα στην αγκαλιά το φραντζολάκι μας ένιωσα το πιο πρωτόγνωρο, το πιο δυνατό, το πιο ιλιγγιώδες συναίσθημα που έχω βιώσει στη ζωή μου. Καλώς ήρθες ρεβυθάκι μου!